Ewa Zarzycka dla "TS": Ulica „Bitwy Warszawa”

Gdy byłam dzieckiem, dzień Wojska Polskiego obchodzony był 12 października. Było to upamiętnienie chrztu bojowego 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki pod Lenino, zalążka „jedynie słusznej” wówczas armii polskiej. To, że święto to ustanowiono właśnie tego, a nie innego dnia, że łączy się z tym, a nie innym historycznym wydarzeniem, było podkreślane tak mocno, iż „Dzień Wojska” i „rocznica bitwy pod Lenino” stały się niemal synonimami. Od 1992 r. Święto Wojska Polskiego obchodzimy, jak przed wojną, 15 sierpnia. Ale ów powrót do tradycji jest niepełny, jakby wstydliwy. Nie ma dziś owego automatycznego powiązania – i w odbiorze społecznym, i niestety w mediach, owego święta z bitwą warszawską. Tak jakby data ta została wybrana przypadkowo, jakby nie miała żadnego historycznego tła i kontekstu. Ot, kolejne nawiązanie do II RP. Dla wielu 15 sierpnia kojarzy się wyłącznie ze świętem kościelnym, innym nic nie mówi. Jak pewnie tej pani, wcale nie młódki, która niedawno mnie spytała, jak dojść do ulicy „Bitwy Warszawa”.