Było tak za pierwszej władzy PO-PSL, w latach 2007-2015 i teraz, od samego początku obecnej kadencji. Zgodnie z ich deklaracjami, dobre stosunki z naszym zachodnim sąsiadem mają przynosić Polsce korzyści gospodarcze i polityczne. Niestety, rzeczywistość okazuje się za każdym razem inna, a korzyści odnoszą tylko Tusk i jego ekipa. Ostatnie wydarzenia pokazują, że ich polityka nie tylko kolejny raz zakończyła się porażką, ale stała się upokorzeniem i nowymi stratami dla naszego kraju.

Czytaj również: Jest i dobra informacja: polska rakieta poleciała w kosmos

Znana dziennikarka TVN publicznie poniżona

Dwie porażki

Jedno to temat reparacji, gdzie nowy rząd jest w tak komfortowej sytuacji, że nawet chcąc pokazać Niemcom dobrą wolę– może po prostu „zejść” z roszczeniami do 20% kwoty, którą zgłosił poprzedni rząd i już byłaby to niemała suma dla polskiego budżetu. Co zrobił Donald Tusk? Zrezygnował z całości, stwierdził, że reparacje Polsce się nie należą i uargumentował to tym, że… i tak „nie ma takich gestów, które by usatysfakcjonowały Polaków i takiej sumy pieniędzy, która by zrównoważyła to, co się stało w trakcie II wojny światowej”. Czyli nic nie musisz tym Polakom dawać, panie kanclerzu. Chyba, że stanowisko dla mnie,, to chętnie.

Drugie to totalna porażka w sprawach energetycznych. Wyniki niemiecko-polskich konsultacji nie pozostawiają już wątpliwości: Polska rezygnuje z walki o wykupienie rafinerii w Schwedt oraz o dostarczanie ropy z ropociągu w Gdańsku do tejże rafinerii. Zamiast tego, zobowiązaliśmy się do gwarantowania dostaw ropy z Rosji do Schwedt. To jest dopiero skuteczna dyplomacja, brawo! A już całkowicie serio, ta decyzja jest symbolicznym potwierdzeniem porażki polityki Tuska i Sikorskiego, której celem było uzyskanie strategicznych korzyści poprzez bycie „miłym” dla Niemiec. Czy przeszkadza im w takim działaniu świadomość, że już kiedyś rzeczywistość pokazała, że takie podejście jest naiwne i nie przynosi zamierzonych rezultatów? Skądże. Kiedyś na kolanach, zawsze na kolanach.

Na kolanach, ale uśmiechnięci

Polska rezygnacja z walki o strategiczne interesy w Schwedt i zgoda na dostawy ropy z Rosji do tej rafinerii to krok wstecz dla naszej niezależności energetycznej. Rosyjska ropa jest tańsza, a niemiecka rafineria w Schwedt może teraz skutecznie konkurować z polskimi rafineriami, które muszą zmagać się z wyższymi kosztami i sankcjami. To wszystko sprawia, że niemieckie rafinerie mogą wykańczać ekonomicznie te polskie, które starają się unikać sankcji. W konsekwencji Polska staje się bardziej zależna od rosyjskich surowców, co jest sprzeczne z naszymi strategicznymi interesami. 

Jeszcze chwila, a rosyjski gaz popłynie przez Nord Stream I i Nord Stream II, co dodatkowo zwiększy naszą zależność od Rosji. Wszystko w sosie zapewnień Donalda Tuska i Radosława Sikorskiego, że wystarczy być miłym dla Niemiec i skończyć z „germanofobią”, aby załatwić wszystkie nasze sprawy. W rzeczywistości za każdym razem okazuje się jak bardzo takim służalstwem nasi zachodni sąsiedzi gardzą.

Rafineria Schwedt

Prawda jest brutalna. Rafinerię w Schwedt można było przejąć, co stanowiłoby ogromny krok w kierunku niezależności energetycznej Polski i wzmocnienia naszej pozycji na rynku europejskim. Zamiast tego, koalicja 13 grudnia zdecydowała się na politykę ustępstw i kompromisów, które co prawda nie przyniosły nam żadnych korzyści, ale za to masę strat.

Dodatkowo, w porozumieniach zawarto zapis, że „w przypadku zakłócenia przepływów tranzytowych przez Rosję, Polska i Niemcy będą działać w ścisłej koordynacji, aby w celu utrzymania stabilnych dostaw ropy naftowej do rafinerii PCK w Schwedt i bezpiecznych dostaw do regionu”. To oznacza, że w przypadku problemów z dostawami ropy, będziemy musieli koordynować nasze działania z Niemcami, co może ograniczać naszą niezależność w podejmowaniu decyzji.

W kółko ogrywany

To wszystko dzieje się oczywiście w parze z ciągłym napinaniem muskułów. Przecież to nie kto inny, jak premier Donald Tusk, przemawiając w Sejmie 12 grudnia 2023 roku, mówił z pełną powagą, że „nikt go nie ogra w Europie”. Słowa te brzmią dziś jak mało śmieszny żart, czy autoironia, biorąc pod uwagę, jak bardzo Tusk został ograny najpierw przez Brukselę, a teraz wprost przez niemieckiego kanclerza. Co ciekawe, złudzenie, że będzie inaczej towarzyszyło jego ekipie do samego końca, bo jeszcze dzień przed wizytą w zaprzyjaźnionych rządowych mediach pojawiły się przecieki, że Olaf Scholz przyleci do Polski z workiem pieniędzy. 

Ostatecznie niemiecka odpowiedź na polskie próby uzyskania reparacji była nie tylko odmowna, ale wręcz protekcjonalna i zwyczajnie obraźliwa. Kanclerz Niemiec stwierdził, że nie zgadza się na reparacje, ale może łaskawie zastanowi się, czy sypnąć trochę pieniędzy garstce ocalałych z niemieckich zbrodni II wojny światowej. „Niemcy będą starały się realizować wsparcie na rzecz osób ocalałych z okupacji”? Przecież takie słowa to nie tylko porażka polityczna, ale także ogromne upokorzenie dla Polski na arenie międzynarodowej, co zresztą zostało zauważone przez zagranicznych dziennikarzy.

Zielone światło dla niemieckich patroli na polskiej ziemi

Ta kompromitacje: historyczno-finansowa i gospodarczo-energetyczna przykryła inną, dotyczącą polityki migracyjnej i naszej suwerenności. Warto w tym kontekście zwrócić uwagę na niepokojące aspekty porozumień niemiecko-polskich. W 40-stronicowych konkluzjach z konsultacji znalazły się punkty dotyczące niemiecko-polskich patroli granicznych na polskim terytorium. Ten zapis budzi obawy o suwerenność i kontrolę nad naszymi granicami. Czy rzeczywiście chcemy, aby niemieckie siły patrolowały nasze terytorium? To pytanie, na które rząd Tuska i Sikorskiego nie odpowiedział, choć też trzeba przyznać, żadne media go o to nawet nie spytały.

Obecna sytuacja jest dowodem na to, że polityka zagraniczna wymaga twardej postawy i obrony narodowych interesów, a nie tylko dążenia do bycia lubianym przez sąsiadów. Przywódcy innych krajów, takich jak Niemcy, kierują się przede wszystkim swoimi interesami narodowymi i nie będą szanować kraju, który nie potrafi stanowczo bronić swoich pozycji. Gdybym miał choć cień nadziei, że rządzący przynajmniej kierują się polskim interesem, to radziłbym im tylko jedno: skoro tak kochacie Niemcy, bądźcie jak oni!
Polska potrzebuje jak tlenu strategii, która opiera się na realizmie i pragmatyzmie, a nie na naiwnym przekonaniu, że dobre stosunki z jednym z sąsiadów automatycznie przyniosą nam korzyści. Musimy zrozumieć, że w polityce międzynarodowej liczą się przede wszystkim interesy i siła, a nie tylko uprzejmość i dyplomacja. Tylko w ten sposób będziemy mogli skutecznie bronić naszych interesów i uniknąć kolejnych porażek na arenie międzynarodowej. 

W obliczu tych wydarzeń, czas na poważną refleksję nad naszą polityką zagraniczną i jej kierunkami. Polska musi być bardziej stanowcza i asertywna w obronie swoich interesów. Nasze relacje z Niemcami, choć ważne, nie mogą odbywać się kosztem naszych interesów, suwerenności i bezpieczeństwa energetycznego. Widzimy jak wiele szkód dla naszego kraju przyniosła ta służalcza polityka w ciągu ostatniego półrocza, a Polska naprawdę nie ma czasu, żeby się dalej cofać.