Jako ojciec siódemki dzieci mam wręcz obowiązek, żeby moim dzieciom oprócz wiary przekazać jeszcze pewną tożsamość

My pochodzimy z Poznania, więc nasze powstanie wielkopolskie rozpoczęło wyzwolenie naszego narodu, natomiast wiele razy spotykam się z tym, kiedy dzieci pytają: Ale po co było powstanie warszawskie? I wtedy jest piękny temat do rozmowy, możemy mówić, że to nie było przegrane powstanie (...) człowiek współczesny potrzebuje świadków, którzy by pokazali jaki jest sens życia i nie ma większego sensu życia, jak to, że ktoś oddaje życie za drugich ludzi

To powstanie w sumie było bardzo potrzebne, żebyśmy dziś mogli patrzeć na tych bohaterów (...) i mieć nadzieję, i mieć siłę do takich zrywów wyzwoleńczych na co dzień, żeby uczyć się oddawać życie dla dzieci, dla żony, dla teściowej. To jest nauka umierania. "Jeśli umrę zanim umrę, to nie umrę, kiedy umrę"

Ci ludzie, którzy walczyli w powstaniu warszawskim pokazali, że ważne, że człowiek pokazuje, że się nie podda, a nie to że wygra (...) oni nam pokazali, że pewna droga do zwycięstwa jest ważna, zmaganie, codzienne zmaganie, aż do oddania życia za bliskich, za rodzinę, za kraj

Przegrywa człowiek, którzy nic nie robi, a człowiek, który na szali walki stawia całe swoje życie nie jest przegrany, dlatego, że przyszłe pokolenia na podstawie jego heroicznego czynu uczą się, nabierają odwagi, nabierają nadziei (...) do dzisiaj to jest, że próbuje nam się odebrać tą godność narodową myląc ją z nacjonalizmem. Ja jestem dumny, że jestem Polakiem

Nie dam się sprefabrykować tym trendom, które trwają już wiele lat, żeby wstydzić się kraju, w którym się mieszka, wstydzić się historii, wstydzić się rządzących, wstydzić się wiary

To jest moje zadanie (...) żeby pokazać, że człowiek walczacy, to człowiek, który czuje, że żyje, który ma tożsamość