Dawid Wildstein: "Prawica nieźle przegrywa narracyjnie. Przeczytałem manifest potwora z Antypodów..."

Rozpad PiS nie jest przede wszystkim wynikiem osobistych animozji, to raczej efekt procesu wyczerpywania się formuły głównych, polskich partii politycznych. Formacje Jarosława Kaczyńskiego i Donalda Tuska przestały być atrakcyjne dla niemal połowy wyborców. Nie ma już większego znaczenia, czy Mateusz Morawiecki został z Prawa i Sprawiedliwości wypchnięty, czy też od dawna planował swoje wyjście. Rozwód jest bolesny, choć obie strony robią wszystko, by nie spalić za sobą wszystkich mostów. Wśród polityków obu zwaśnionych dziś stron panuje przekonanie, że prędzej czy później nastąpi ponowne połączenie. Pewnie najistotniejsze jest, na jakich odbędzie się to warunkach.

Krzysztof Bosak ujawnił, że prezydent Karol Nawrocki chce zaprosić prawicowe ugrupowania do rozmów o pakcie senackim. Konfederacja deklaruje gotowość do porozumienia, ale stawia jasną granicę.

Karol Nawrocki i Jarosław Kaczyński zdecydowanie wyprzedzają pozostałych polityków w najnowszym sondażu dotyczącym przywództwa na polskiej prawicy. Różnica między prezydentem a prezesem PiS wynosi zaledwie 0,6 pkt proc. Jednocześnie niemal co trzeci ankietowany uważa, że środowisko prawicowe nie ma obecnie jednego faktycznego lidera.

Pałac Prezydencki zabrał głos w sprawie konfliktu w Prawie i Sprawiedliwości, który doprowadził do wykluczenia z partii środowiska skupionego wokół byłego premiera Mateusza Morawieckiego. Rzecznik prezydenta Rafał Leśkiewicz podkreślił, że Karol Nawrocki nie zamierza ingerować w wewnętrzne rozliczenia ugrupowania. Jednocześnie zaapelował o uspokojenie emocji i odbudowanie jedności po prawej stronie sceny politycznej.

Zwyczajowo przyjęło się mówić, że „starzy” głosują na prawicę, a w każdym wypadku na siły konserwatywne, młodzi zaś są radykalni, narwani i nierzadko nawet wywrotowi. Pomijając fakt, że obecne wyniki choćby wyborów prezydenckich (w których najczęściej wybieranym kandydatem w najmłodszej grupie wyborców był Sławomir Mentzen) zaprzeczałyby popularności poglądów liberalno-lewicowych wśród młodzieży, w znanym stereotypie brakuje wzmianki o średnim pokoleniu. I właśnie ta luka w postaci średniego pokolenia może okazać się bardzo problematyczna dla wszelkich ruchów odwołujących się nie tylko stricte do tradycji, lecz również do szeroko pojętej wspólnoty.