Odniosę się do znanych od paru lat wypowiedzi i stwierdzeń medialnych, szczególnie niemieckich, izraelskich  i amerykańskich – „polskie obozy zagłady”, „polski Auschwitz”, „walka Żydów z polskim i nazistowskim reżimem”. Być może, że w bliskiej przyszłości w przestrzeni publicznej usłyszymy głosy, że to nie Niemcy byli inicjatorami obozów zagłady, masowej eksterminacji ludności cywilnej Europy, w tym Żydów, Cyganów, niepełnosprawnych, świadków Jehowy czy homoseksualistów. Wygląda na to, że dawno przemyśleli w kogo uderzyć, kogo obarczyć ich zbrodniami wobec ludności!

Warto zadać sobie  pytanie, jak do tego doszło? Cofnijmy się do lat 50-tych poprzedniego wieku. To właśnie wtedy zaczęły się pojawiać kłamliwe terminy „polskie obozy koncentracyjne”.  Był to okres kiedy liczni Niemcy pracujący dla III Rzeszy w czasie II wojny światowej, w celu uniknięcia odpowiedzialności za zbrodnie wojenne zaakceptowali współpracę z Amerykanami w wielu dziedzinach i w tym na polu tzw „polityki historycznej”, inaczej „kłamstwa o  historii II wojny światowej”, które zaczęły odnosić sukces na terenie Niemiec i w późniejszej fazie w Ameryce. Ich starania zaczęły funkcjonować...

Z pewnością wszyscy pamiętamy słynne historyczne spotkanie w dniu 14 marca 1960 roku  w hotelu Waldorff Astoria w Nowym Jorku. Miało to związek z porozumieniem z dnia 11 wrzesnia 1952 roku na mocy, którego Izraelczycy uzyskali od RFN ogromne odszkodowanie, miliardy dolarów w dniu dzisiejszym. Częścią tego porozumienia było również, że Niemcy zobowiązali się do wypłaty odszkodowań za mienie (również bez spadkowe) z terenów, które podczas II wojny światowej znajdowały się „pod okupacją niemiecką”.( dzisiejsza Polska zajmuje obszar, który albo do Niemców należał, albo był przez nich okupowany).

Właśnie w tym dniu  (14 marca 1960 roku ) na zaproszenie ówczesnego premiera Izraela, Ben Guriona , spotkał się z nim kanclerz Niemiec, Konrad Adenauer.

Miedzy innymi ustalono, że słowo Niemcy, w żydowskiej modlitwie za ofiary niemieckiego ludobójstwa w czasie II wojny światowej, zostanie zastąpione słowem naziści )*....

Źródło:

*) Rolf  Vogel – „Droga Niemiec do Izraela” (Deutschland Weg nach Izrael).

W tym całym systemie kłamstwa , kiedy padają oskarżenia wobec Polaków, że to my mordowaliśmy Żydów, że nienawiść do nich wyssaliśmy z mlekiem matki, nie ma się co dziwić, że walka o uczczenie w dniu 14 czerwca rocznicy Pierwszego Transportu Polaków do KL Auschwitz I, oraz przypomnienie historycznego faktu, że Auschwitz I powstał dla Polaków – i dopiero od połowy roku 1942 , KL Auschwitz-Birkenau stal się obozem masowej eksterminacji Żydów z całej ówczesnej Europy, zdecydowanie stoi na drodze starannie wypracowanej zakłamanej historii, że KL Auschwitz to tylko Holocaust a Polacy to tylko mały dodatek. Najlepszym tego dowodem jest słynne przemówienie Gerharda Schroedera w roku 2000 na Konferencji Sztokholmskiej o Auschwitz , kiedy Kanclerz Niemiec zapomniał wymienić Polaków, jako więźniów  tego obozu.

Dla nas wszystkich, którzy staramy się o prawdę historyczną, nie ulega wątpliwości , że mamy przed sobą długą drogę i musimy być gotowi na to, że jeszcze dużo czasu minie, zanim zostaną ukarani wszyscy oszczercy, adepci antypolonizmu, manipulatorzy historią. Czeka nas żmudna praca edukacyjna. Od jakiego punktu ją zacząć? Proponuje od 14 czerwca! Od obchodów rocznicy Pierwszego Transportu Polaków do KL Auschwitz.

Barbara Wojnarowska (b.więzień KL Auschwitz-Birkenau, nr 83638)