Tradycyjna gazyfikacji odbywa się poprzez budowę gazociągów. Jest to spora inwestycja, a przed jej realizacją rozważane są lokalne plany zabudowy, potrzeby i oczekiwania lokalne społeczności, a także pozyskiwane są wszelkie niezbędne zgody i pozwolenia. Zdarza się więc, że nie zawsze możliwe lub opłacalne jest prowadzenie gazociągu w dane miejsce. Czy takie miejsca skazane są na pozostanie białymi plami na polskiej mapie gazowniczej? Dzięki możliwości zastosowania nowoczesnych technologii i budowie stacji regazyfikacji LNG możliwe jest dostarczanie gazu w każde miejsce Polski. 

LNG to gaz ziemny, który w procesie skraplania, zostaje schłodzony do temperatury – 162º C. Proces ten skutkuje jego oczyszczeniem oraz zwiększeniem gęstości energetycznej przy jednoczesnym zmniejszeniu objętości (o ok. 600 razy). Dzięki temu skroplony gaz ziemny LNG można łatwo transportować w kriogenicznych zbiornikach do dowolnego miejsca na świecie i magazynować.

Wirtualne gazociągi 

Wirtualne gazociągi tworzone są z trzech równie ważnych, uzupełniających się komponentów. Pierwszy z nich to punkty odbioru LNG. Największym punktem tankowania cystern jest Terminal LNG im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Warto jednak podkreślić, że w Polsce posiadamy także dwie  skraplarnie gazu ziemnego: Oddział PGNiG w Odolanowie i Oddział PGNiG w Grodzisku Wielkopolskim. Już wkrótce cysterny realizujące transporty LNG dla Gas-Trading S.A. będą tankowane także w litewskiej Kłajpedzie, gdzie znajduje się mały terminal. 

Specjalistyczne cysterny kriogeniczne to drugi komponent. Przeznaczone są do transportu skroplonego gazu ziemnego (LNG) który jest schłodzony do –162oC. Temperatura ta musi być utrzymana przez cały czas trwania transportu tak, aby LNG nie straciło formy płynnej. Cysterna kriogeniczna składa się z dwóch płaszczy, między którymi znajduje się izolacja. Dzięki zastosowaniu najwyższej klasy technologii transport jest całkowicie bezpieczny. W jednej cysternie mieści się około 18,5 tony LNG, czyli aż 25 tysięcy m3 gazu po regazyfikacji.  



Trzeci to punkty odbioru LNG, a więc stacje regazyfikacji klientów. Mogą mieć różną budowę przez wzgląd na swoje przeznaczenie. To właśnie te stacje umożliwiają regazyfikację gazu, a więc przywrócenie mu stanu gazowego i wykorzystanie go do celów grzewczych lub w układach kogeneracyjnych (skojarzona produkcji ciepła i prądu). Ze stacji paliwo może być także zatankowane w formie ciekłej do autobusów i pojazdów ciężarowych. 



Długość wirtualnych gazociągów mierzona jest kilometrami przebytymi przez specjalistyczne cysterny kriogeniczne pomiędzy punktami poboru gazu a klientami. Na rodzimym rynku jednym z liderów tworzenia wirtualnych gazociągów jest firma Gas-Trading S.A. należąca do Grupy Kapitałowej PGNiG S.A., której cysterny utworzyły już sieć połączeń długości ponad 1,6 miliona kilometrów. 

Na poniższej mapie znajduje się mapa połączeń stworzonych od początku działalności spółki. Z roku na rok przybywa na niej nowych punktów, a długość budowanych przez Gas-Trading S.A. wirtualnych gazociągów dynamicznie rośnie. 



ab

Artykuł powstał we współpracy z Gas-Trading S.A.