Czas, w którym żyjemy, to czas wyboru. W ostatnich kilku latach dla wielu ludzi było wciąż jeszcze możliwe przymykać oczy na skutki różnych błędnych decyzji ostatnich dziesięcioleci i deklarować, że wszystko to wypływa z „dobrych intencji” lub że trzeba być złośliwym pesymistą, aby myśleć o jakimś katastrofalnym finale. Dziś nadszedł czas, gdy nikt już nie może powiedzieć, że „nie wiedział”. Jeśli stoimy dziś u progu implozji zachodniego społeczeństwa i jego transformacji ku lewicowo-zielonemu, antydemokratycznemu państwu przymusu, po którym wkrótce nastąpi era niepokojów, aktów przemocy i zamętu, to nie jest to żaden wypadek przy pracy, lecz ostateczna, niemal matematycznie nieunikniona konsekwencja niebezpiecznych błędów i mizantropijnych utopii ultra-liberalizmu. Każdy, kto zawzięcie walczy i niszczy jakąkolwiek normę, regułę, przekonanie i tradycję, w imię (niezrozumianej) koncepcji wolności, a jednocześnie idealizuje każde odchylenie, wszystkie wyjątki czy mniejszości, zrównując je z normą, z przeciętnym zachowaniem, a czasem je nawet wynosząc do rangi czegoś nadrzędnego, nie może się dziwić temu, że oto na końcu drogi mamy powszechne zatomizowanie, hedonistyczne i nihilistyczne społeczeństwo, którego nie łączy już żadne zbiorowe poczucie przyzwoitości, wiara czy solidarność, a tym samym prędzej czy później podporządkowane zostaje tym, którzy bezwstydnie i bezwzględnie wykorzystują prawo pięści: brutalne grupy przestępców lub imigrantów na małą skalę i żądne władzy polityczne kartele i stowarzyszenia biznesowe na skalę dużą.

Mówienie o tym sprawia ból, zwłaszcza w świetle faktu, że przepaść między lewicowymi liberałami z jednej strony a konserwatystami z drugiej podzieliła w międzyczasie również wiele rodzin, przyjaciół czy grup zawodowych, niemniej jednak trzeba powiedzieć z całą wyrazistością: kto dzisiaj nadal chce przymykać oczy na rzeczywistość, bezmyślnie lub z tchórzostwa powtarza coraz bardziej wulgarne kłamstwa prasy głównego nurtu, ba, celebrując występujące obecne niepożądane zjawiska jako „szansę” na rzekomo bardziej socjalny, demokratyczny, sprawiedliwy i zrównoważony świat, tych zaś, którzy desperacko sprzeciwiają się tej dystopii, dyskredytują jako „prawicowych ekstremistów”, a nawet otwarcie domagają się ich prześladowań - tym wszystkim nie tylko nie można już pomóc, ale są osobiście winni temu co się obecnie dzieje, stojąc po tej stronie, która przynajmniej w sensie moralnym dyskredytuje ich jako wspólników. A biorąc pod uwagę fakt, że przynajmniej na całym Zachodzie konserwatywni obywatele są coraz bardziej wykluczani ze społeczeństwa, zniesławiani, okradani ze środków do życia, a nawet fizycznie zagrożeni, tylko dlatego, że bronią zdrowego rozsądku, który jeszcze 20 lat temu był jako tako obecny w prawie wszystkie media i partiach politycznych, to czas najwyższy wyciągnąć z tego ostateczne wnioski, a także zdemaskować tych, którzy chcą przekształcić naszą zachodnią cywilizację w prawdziwe laboratorium antyczłowieczeństwa, nieludzkości, pokazać kim tak naprawdę są i wszędzie tam, gdzie wciąż jeszcze trwają zdrowe obyczaje, przyzwoitość i patriotyzm, prowadzić z pełną determinacją słuszną walkę w samoobronie. Gdyż wkrótce może być już na to za późno...