Ordo Iuris przeciwko poszerzaniu kompetencji Unii Europejskiej w zakresie ochrony zdrowia
Inicjatywa „Strategiczne ramy UE dotyczące zdrowia na świecie”, o której Instytut informował już wcześniej, wydaje się być jednym z ważniejszych dla Komisji Europejskiej projektów w bieżącym roku. Zapowiadane, niezwykle duże tempo przyjęcia inicjatywy (jeszcze w 2022 r.) i dalszych prac świadczą o pośpiechu Komisji, ale także sugerują, że zasadniczy projekt strategii nt. zdrowia na świecie został już przygotowany, a prace nad nim korelują czasowo z kontrowersyjnym projektem tzw. traktatu pandemicznego WHO. Także w licznych zaleceniach Konferencji o Przyszłości Europy unijni urzędnicy wielokrotnie odnosili się do kwestii zdrowotnych, m.in. postulując poszerzenie kompetencji UE w tej dziedzinie.
Procedowana przez KE inicjatywa zakłada m.in. zaangażowanie Unii na rzecz „równości w dziedzinie zdrowia, w tym zdrowia kobiet”, co wskazuje na promocję aborcji. Komisja postuluje także uznanie wzajemnych powiązań „między ludźmi, zwierzętami, roślinami i ich wspólnym środowiskiem”. Idzie to w parze z założeniami opublikowanego w lipcu projektu tzw. traktatu antypandemicznego Światowej Organizacji Zdrowia, który również zakłada wprowadzenie centralnego zarządzania zdrowiem publicznym.
Z tego powodu, w przekazanej KE opinii, Instytut Ordo Iuris wskazał na odejście w projekcie inicjatywy od rzeczywistych problemów zdrowia publicznego na świecie, przypominając, że jeszcze w 2010 r. UE potrafiła takie problemy w miarę trafnie diagnozować. W ramach nowej inicjatywy, w miejsce wcześniejszych propozycji związanych np. z większą dostępnością do podstawowej opieki zdrowotnej, pojawiły się postulaty realizacji proaborcyjnych zaleceń ONZ czy globalizacji i centralizacji zarządzania w przypadkach zbliżonych do pandemii COVID-19.
W swej opinii, Instytut sformułował także pozytywne propozycje działań, jakie UE mogłaby podjąć w ramach zapowiadanej strategii. Wśród nich znalazło się zapobieganie wpływom lobby farmaceutycznego w odniesieniu do łańcuchów dostaw leków i ich strategicznego gromadzenia, a także reforma programu kształcenia w zawodach medycznych, która pozwoliłaby na poprawę warunków pracy lekarza i jednocześnie ograniczyła możliwość ich pracy poza granicami państwa, które sfinansowało ich edukację medyczną.
