„Nie mamy gdzie ich podziać”. Na skutek kontrofensywy do niewoli miały trafić tysiące Rosjan

Pierwsza dama USA Melania Trump oznajmiła we wtorek, że uzgodniony przy jej pomocy rozejm w Ołeszkach został rozszerzony poza miejscowość, by umożliwić dojazd konwojów humanitarnych. Rozejm rozpoczął się dwa dni wcześniej, niż pierwotnie zapowiadano.

Obywatel Polski przekroczył pieszo granicę Litwy z Rosją na Mierzei Kurońskiej, idąc wzdłuż plaży. Do zdarzenia doszło w niedzielę, 25 października. Mężczyznę zauważyli litewscy pogranicznicy, ale zanim patrol dotarł na miejsce, zdążył wejść na terytorium obwodu królewieckiego. Tam został zatrzymany przez rosyjskie służby. To pierwszy podobny przypadek przekroczenia granicy w tym kierunku od 2018 roku.

Czy w interesie Polski jest zakończenie wojny na Ukrainie? Czy raczej lepsze dla nas pozostaje dalsze trwanie konfliktu? Od tej prostej alternatywy można oczywiście uciekać, dodając kolejne pytania: „Na jakich warunkach?”, „Za jaką cenę?”, „Na jak długo?”, „Jakie gwarancje?”. Ale gdzieś na końcu i tak kryje się ten twardy dylemat: Czy jednak wojna – mimo że krwawa, niszcząca i destabilizująca? Czy jednak pokój – nawet jeśli kulawy i niedoskonały.

– Kapitulacja nie poprawia sytuacji. Z ziemią oddaje się ludzi, swoich obywateli, na niewolę moskiewską. Jeśli działa zamilkną na froncie, to nie zakończy przelewu krwi. Zgoda na pierwszy rozbiór nie chroni przed drugim rozbiorem, a zgoda na drugi nie chroni przed trzecim. Ukraina o tym wie – mówi prof. Przemysław Żurawski vel Grajewski w rozmowie z Jakubem Pacanem.

„Byliśmy w takim okresie odrabiania zaległości, że zdołaliśmy zaledwie przygotować siły do pracy. […] Na każdym odcinku byliśmy bardzo młodzi, bardzo świeży. W takim okresie przygotowywania się do skoku twórczego zastała nas wojna” – tymi słowami prymas Stefan Wyszyński podsumował w swoich zapiskach z czasu uwięzienia sytuację polskiego Kościoła w przededniu wojny. Znaczenie tej diagnozy można by zapewne rozszerzyć ma całość społeczeństwa i państwa tamtej Rzeczypospolitej… Inna dziś epoka, inny jest świat i inna Polska. A jednak, przy wszelkich różnicach i zastrzeżeniach, słowa Wielkiego Prymasa można przecież odnieść do naszej sytuacji.