Co musisz wiedzieć
- W Polska 2050 doszło do rozłamu - grupa parlamentarzystów ogłosiła powstanie nowego klubu "Centrum", co osłabia pozycję ugrupowania w koalicji rządzącej.
- Autor tekstu wiąże kryzys z dominującą pozycją Donald Tusk w obozie władzy i sugeruje, że próby większej samodzielności ze strony Szymon Hołownia mogły stać się źródłem napięć.
- Spór ma wymiar zarówno personalny, jak i strategiczny - dotyczy przyszłości partii, jej miejsca w koalicji oraz układu sił przed kolejnymi wyborami.
Zemsta Tuska
Partia Szymona Hołowni nie wybrała tak, jak chciał "kierownik", więc on z nią skończy. Oni to odkrywają teraz, a to było do przewidzenia, bo na Polsce całej od swojej przegranej w wyborach prezydenckich 2005 r. tak samo się mści. W logice Donalda Tuska jeśli nie jesteś bezwarunkowo lojalny wobec jednego ośrodka władzy, prędzej czy później zostaniesz wyeliminowany.
Gdy Paulina Hennig-Kloska ogłosiła, że "podjęliśmy decyzję, że chcemy utworzyć klub parlamentarny, w którym odzyskamy przestrzeń do pracy", a w ślad za nią poszło 15 posłów i 3 senatorów, w partii zawrzało. Padły słowa o "dezercji", o tym, że "nie zdali egzaminu z demokracji". Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz mówiła, że "największy egzamin z demokracji to zaakceptowanie wyboru demokratycznej większości" i ciężko się z tym nie zgodzić, szkoda, że nie powie tego premierowi, który po wyborach prezydenckich ma z tym i Karolem Nawrockim duży problem. Szymon Hołownia przekonywał, że "powód ich odejścia jest jeden - nienawiść". To też jedna z kluczowych sił napędowych jego szefa w koalicji 13 grudnia.
Polska 2050 - co tam się dzieje? Przyczyny rozłamu
Prawdziwe pytanie brzmi: komu i dlaczego zaczęła przeszkadzać próba samodzielności? To dość oczywiste i dlatego nagle w przestrzeni publicznej pojawia się narracja o "rozgrywaniu gierek" i o tym, że nowy klub będzie tylko "wypełniaczem list". Frakcja Hennig-Kloski przecież już ustawia się w przedpokoju Tuska.
Nic nowego. Od lat obserwujemy ten sam mechanizm. Po przegranej w 2005 roku Tusk dostał obsesji władzy i nauczył się jednego: polityka to gra o dominację. Albo jesteś w pełni pod kontrolą, albo stajesz się problemem. A problemy się "rozwiązuje" czasem miękko, przez marginalizację. Czasem twardo - przez polityczne odcięcie tlenu.
Czy przypadkiem jest, że napięcia w Polsce 2050 narastały po tym, jak Hołownia nie chciał uczestniczyć w operacji blokowania objęcia urzędu przez wybranego w demokratycznych wyborach Karola Nawrockiego? Czy przypadkiem jest, że lider, który "śmiał się spotykać i rozmawiać z innymi", nagle stał się niewygodny? W polityce przypadków nie ma.
Chodzi o władzę
Hołownia przyznał: "Mam sobie za złe to, że zdecydowałem się ulec tym radom i oddać przywództwo… To był błąd". W tym jednym zdaniu jest więcej prawdy niż w całej serii konferencji prasowych. Bo oddanie sterów w partii, która próbuje zachować podmiotowość w koalicji z silniejszym partnerem, zawsze rodzi ryzyko. Zwłaszcza gdy ten silniejszy partner nie zna czegoś takiego jak pluralizm, dialog i nie toleruje konkurencyjnych ambicji.
To nie jest wewnętrzny kryzys młodej partii, tylko lekcja (kolejna) dla wszystkich, którzy wierzą, że w obecnym układzie da się być równorzędnym partnerem, a nie wykonawcą cudzej strategii. Polskę 2050 spotkało to samo, co całą Polskę. Kto nie chce być podległy, musi liczyć się z tym, że zostanie potraktowany jak zagrożenie. A w tej grze nie chodzi o idee. Chodzi o władzę.
