Poznałem go w Warszawie na konferencji „Państwo polskie a Polonia” w 2016 roku. To właśnie wtedy po raz pierwszy usłyszałem o tej wielkiej niegodziwości ze strony amerykańskiego ZUS, który konfiskuje wypracowane w Polsce emerytury polskim emigrantom. Sprawę tę bezskutecznie przedstawiano wielu warszawskim politykom od 2016 roku i nikt w tej sprawie nic nie zrobił. Dopiero konferencja prasowa pokazała, że w czwartym dniu pracy nowego Sejmu powstała inicjatywa powołania komisji sejmowej do wyjaśnienia spraw konfiskaty polskich emerytur w USA. Chciałbym w tym miejscu zaznaczyć, że skala zjawiska jak podaje TVP w programie „ZUS bez granic” może obejmować 100 000 Polaków mieszkających w Stanach Zjednoczonych. Przechodząc do konkretów: polskim obywatelom w Stanach Zjednoczonych dzieje się krzywda i państwo polskie musi podjąć niezbędne kroki, aby tę sytuację rozwiązać. Nie można tylko twierdzić, jak to zrobił w wymienionym przeze mnie programie reprezentant Departamentu Emerytur Zagranicznych ZUS Pan Andrzej Szybkie, że wg „informacji administracji amerykańskiej dotyczy to wielu krajów”. To nie jest załatwienie sprawy, to jest tylko szukanie usprawiedliwienia dla „profesjonalnej niemocy” części urzędników. Kwestia emerytur jest tylko czubkiem góry lodowej. Wystarczy tylko wspomnieć sytuację amerykańskich Polaków, którzy, aby założyć konto w polskim banku w jakimkolwiek polskim mieście, muszą wylegitymować się amerykańskim paszportem i dokumentem amerykańskiego ZUS. Na moje uwagi: że mam polski paszport i nie powinienem w Polsce legitymować się amerykańskim paszportem, uzyskałem odpowiedź, że takie są przepisy. W Stanach Zjednoczonych mieszka dużo Polaków. Od 1989 polska dyplomacja nie jest w stanie nas policzyć, ale to chyba nie jest jej priorytetem. Jako stały felietonista „Tygodnika Solidarność” chciałbym się zwrócić do mojego „Tygodnika” i NSZZ Solidarność o pomoc w tej wielkiej niegodziwości. Wielu z tych ludzi, którym zabiera się polską emeryturę, było członkami Solidarności. Polonia amerykańska z wielką gorliwością popierała Związek przed, w trakcie i po stanie wojennym. Polonia ciągle ufa Solidarności. Nie zmarnujmy tego zaufania. Nie wszystkim emigrantom udało się osiągnąć sukces. Widać to tutaj w Ameryce, choćby wchodząc do polskiego sklepu w Milwaukee i setkach innych amerykańskich miast: kogo stać na szynkę, a kogo na salceson. Ciągle rosnące podatki i ceny lekarstw dotykają tych, którzy potrzebują pomocy, a najbardziej emerytów. Nie róbmy wokół tej sprawy wielkiej polityki. Wszyscy widzą, jak politycy realizowali prośby Polonii amerykańskiej i wyciągają z tego wnioski. Obojętnie, czy jesteś z prawa czy z lewa, musimy razem wesprzeć polskich emerytów z USA. Dość już klepania po ramieniu, robienia selfie i cynicznych uśmiechów. Musimy pomóc polskim obywatelom – to jest nasz obowiązek. Proszę polskich kolegów dziennikarzy o rozpropagowanie tej wstydliwej sprawy.