Nie spodziewałem się niczego dobrego po tym rządzie. Mimo to jestem zaskoczony skalą i zakresem jego antyspołecznych posunięć. A jest to rząd z lewicą w składzie.

Dzisiejsza sytuacja w Polsce skłania do gorzkiej diagnozy: kraj zwyczajnie zwija się pod ciężarem chaosu decyzyjnego, który stał się podstawowym narzędziem władzy.

– RFN nie przyjęła zasad norymberskich, które pozwalały oskarżać zbrodniarzy z lat II wojny światowej o zbrodnie przeciwko ludzkości. Argumentując m.in., że prawo nie działa wstecz, sądzono tych ludzi według niemieckiego Kodeksu karnego z 1871 roku. Kodeks ten nie był dostosowany do ścigania zbrodniarzy działających na masową skalę – mówi dr Filip Gańczak z IPN w rozmowie z Jakubem Pacanem.

W najnowszym numerze „Tygodnika Solidarność” 05/2026 redakcja stawia gorzką diagnozę państwa polskiego pod rządami Donalda Tuska. Redaktor naczelny Michał Ossowski w swoim wstępniaku alarmuje, że nasz kraj „zwyczajnie zwija się pod ciężarem chaosu decyzyjnego”, który stał się celowym i podstawowym narzędziem sprawowania władzy przez obecną ekipę. Ossowski podkreśla, że rządzenie poprzez mnożenie sprzecznych komunikatów, prowizorycznych rozwiązań i ignorowanie procedur prowadzi do niebezpiecznej erozji państwa, w którym obywatele tracą elementarne poczucie bezpieczeństwa, a prawo przestaje być przewidywalne.

Biesiadna muzyka, rozśpiewane gardła, rubaszny humor, pełne kufle, ale też patriotyczne uniesienia i troska o polską rację stanu. To wszystko znajdziemy na karczmach piwnych, które nierozerwalnie łączą się z górniczą tradycją. Wszystko ma tu swoje miejsce i doskonale ze sobą współgra, bo człowiek, który ciężko pracuje, zasługuje też na relaks i zabawę, pamiętając przy tym, co w życiu jest ważne.

Nie wiem jak Państwo, ale przynajmniej ja miałem zawsze tendencję do wyobrażania sobie PRL-u epoki Władysława Gomułki i Edwarda Gierka jako swego rodzaju politycznej zastoiny. Nic się nie dzieje, woda stoi, co najwyżej pod powierzchnią ospale podduszają się tłuste sumy, czyli koterie z Biura Politycznego. Ale to wszystko bez udziału kogokolwiek poza tymi sumami, czyli jeziorowej drobnicy i planktonu. Czyli społeczeństwa. A sumy są nie tylko tłuste i nieruchawe, ale też nie za mądre. I nie chodzi im o nic innego poza tym, żeby zeżreć konkurenta – żadnych wyższych celów w sposób oczywisty nie mają.

Przysłuchiwałem się kiedyś uczonej rozmowie na temat twórcy Ruchu Narodowo-Katolickiego, potem ONR, Bolesława Piaseckiego. Wielekroć padały w niej stwierdzenia, że obraz „Bola” został utrwalony jako karykatura. Tak na przykład Piasecki żadnym tam pałkarzem nie był, a tylko jego zastępca, Przetakiewicz (co za ulga). I tak dalej.

„Atlantydę”, ukraiński postapokaliptyczny film, widziałem pierwszy raz dawno temu – jak dziś się wydaje – w zupełnie innej rzeczywistości.

W rankingu popularności świętych znajduje się na szczycie. We Włoszech wystarczy powiedzieć „Il Santo” – i już wiadomo, o kogo chodzi, także w rejonach, gdzie oficjalny patronat sprawują inni święci. Zwracają się do niego nawet niedowiarki w sytuacji, kiedy odzyskanie jakiejś straty wydaje się beznadziejne.

Dla radykalnej lewicy jest bohaterką, ale w prawdziwym życiu zdecydowanie przegrywa. Nikt nie potrzebuje już ginekolog Gizeli Jagielskiej, która zasłynęła uśmierceniem dziecka w łonie matki będącej w 9. miesiącu ciąży. Presja społeczna sprawia, że szpitale omijają ją szerokim łukiem.

Dzień podpisania umowy UE – Mercosur może okazać się dla Polski jednym z najbardziej brzemiennych w skutki momentów ostatnich lat. Porozumienie to grozi bowiem ekonomiczną anihilacją ponadmilionowej (licząc razem z rodzinami) grupy pracowników sektora rolno-spożywczego. Jednocześnie może poważnie zachwiać podstawami bytu kolejnego miliona osób zatrudnionych w branżach powiązanych, np. przetwórstwie, transporcie, handlu czy innych usługach dla rolnictwa. Pojawia się jednak zasadnicze pytanie – czy ktokolwiek, poza samymi zainteresowanymi, ma jeszcze interes w ich obronie? Odpowiedź brzmi – tak, i jest to grupa znacznie większa, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka.

Bezradność Polski w przegranym sporze o „praworządność” z UE wynikała nie tylko z nierównowagi sił i braku jednolitej stanowczej strategii z naszej strony, ale także z tego, że Polska nie potrafiła walczyć argumentami prawnymi, zbudować zespołu renomowanych, znanych w świecie prawników, który stanowiłby skuteczną „grupę wypadową” na teren przeciwnika.

– W myśl art. 5 konstytucji Rzeczpospolita strzeże bezpieczeństwa obywateli. Umowa UE – Mercosur zagraża bezpieczeństwu żywnościowemu obywateli, a tym samym zagraża niepodległości państwa, której strzeżenie jest konstytucyjnym obowiązkiem Rzeczypospolitej – mówi prof. Ryszard Piotrowski w rozmowie z Barbarą Michałowską.

Prezydent Nawrocki podpisał ustawę budżetową, ale skierował ją do Trybunału Konstytucyjnego. Dlaczego? Z jednej strony po to, by brak jego podpisu nie stał się – jak sam mówi – „alibi dla bezczynności rządu”. Z drugiej – ponieważ widzi w tej ustawie drugie dna i pułapki, i chciałby, aby przyjrzał się jej trybunał.

Nad ranem 20 stycznia duża grupa polskich rolników wjechała ciągnikami do Strasburga. Na miejscu czekali już ich koledzy z Francji. W mieście będącym siedzibą Parlamentu Europejskiego byli też tego dnia przedstawiciele rolników z wszystkich państw Unii, w tym duże grupy z Belgii, Francji, Hiszpanii i Niemiec. Choć przed siedzibą PE stawiło się tysiąc ciągników i ponad 5 tysięcy osób, z protestującymi nie spotkał się żaden przedstawiciel unijnych instytucji. Zamiast tego w ruch poszły pałki, a w powietrzu rozpylono gaz. Przyczyną protestu mieszkańców wsi i strachu unijnych elit jest aroganckie procedowanie umowy o wolnym handlu z państwami Mercosur.

Wśród komentatorów politycznych, nawet sympatyzujących z konserwatywną stroną polskiej sceny politycznej, w okolicach 20 stycznia trudno było o spójną prognozę politycznej przyszłości Szymona Hołowni. Podczas, gdy jedni twierdzili, że na naszych oczach odbywa się właśnie spektakularny upadek tego polityka, inni już malowali obraz, w którym były marszałek Sejmu ponownie sięga po najwyższe urzędy w państwie. Największym paradoksem tej sytuacji jest to, że obie opinie są dziś równie zasadne, a wykluczające się przepowiednie mają takie same szanse, by się wypełnić.

Umowa handlowa pomiędzy Unią Europejską a Mercosur budzi solidarny sprzeciw praktycznie wszystkich liczących się sił politycznych w Polsce, a także wielu środowisk w różnych europejskich krajach. Najwięcej mówi się o zagrożeniach płynących z tej umowy dla europejskich rolników, a nawet dla całego modelu rolnictwa w kraju takim jak Polska. Jednak na tym porozumieniu stracą nie tylko rolnicy.

Mercosur – południowoamerykański odpowiednik Unii Europejskiej – ma być dla Europy głównym dostawcą produktów rolnych w obszarach, w których rodzima produkcja rolna będzie niewystarczająca. W rzeczywistości umowa otwiera europejskie rynki na zboża, pasze i mięso w zamian za otwarcie rynków Ameryki Łacińskiej dla – przede wszystkim niemieckiej – produkcji przemysłowej.

Umowa handlowa UE – Mercosur jest jednym z najbardziej niebezpiecznych projektów, które w ostatnich latach pojawiły się na europejskim stole. Przedstawiana jako szansa na rozwój gospodarczy i tańsze produkty dla konsumentów w rzeczywistości stanowi poważne zagrożenie dla polskiego rolnictwa, bezpieczeństwa żywnościowego oraz suwerenności państwa.

Czy umowa UE – Mercosur to wyrok na polskie gospodarstwa rodzinne? W najnowszym "Tygodniku Solidarność" nr 4/2026, poddajemy analizie jeden z najbardziej kontrowersyjnych projektów handlowych ostatnich dekad. Sprawdzamy, dlaczego rolnicy wyszli na ulice Strasburga, jakie zagrożenia zdrowotne niesie tania żywność z Ameryki Południowej i dlaczego prawnicy alarmują o naruszeniu polskiej Konstytucji.