[Tylko u nas] Prof. David Engels: Bitwa o edukację. Grupa Wyszehradzka musi wypracować nowy system

Jest tajemnicą poliszynela, że ​​wiele instytucji edukacyjnych w zachodnim świecie ma orientację lewicową. Naturalnie większość przedszkoli, szkół i uczelni chciałoby zapewnić swoim wychowankom i studentom niezbędną edukację bez jakiejkolwiek politycznej instrumentalizacji - jednak wziąwszy pod uwagę wymagania ze strony państwa, panujący duch czasu, a także deficyty wyniesione z domu rodzinnego, a wreszcie coraz bardziej zideologizowaną postawę samych pracowników tychże placówek, nie jest łatwo spełnić to życzenie. Całe tomy można byłoby wypełnić nie tylko listą nadużyć i zaniedbań, ale także przykładami skrajnej ideologizacji politycznej obecnego systemu edukacyjnego.
Aktywiści gender/LGBT Uniwersytet Warszawski [Tylko u nas] Prof. David Engels: Bitwa o edukację. Grupa Wyszehradzka musi wypracować nowy system
Aktywiści gender/LGBT Uniwersytet Warszawski / (aldg) PAP/Mateusz Marek

Już niemal od samych narodzin dzieci często "oddelegowywane" są do wielu różnych opiekunów i instytucji, i w zasadzie nie mają szans na indywidualny, trwały rozwój i awans uwzględniający ich specyficzne zainteresowania i uzdolnienia. Solidnej formacji charakteru nie sprzyja też duch obecnych czasów, gdzie nacisk na osiągnięcia myli się z przymusem, wykształcenie z elitaryzmem, a kulturę z drobnomieszczaństwem, i stara się za wszelką cenę unikać stresu i frustracji lub przypisywać odpowiedzialność za niepowodzenia siłom zewnętrznym („patriarchat”, „kapitalizm”, „klimat”, „biali” et cetera). Tymczasem rzeczywista misja edukacyjna w szkołach została już w olbrzymim stopniu podporządkowana wymogom ideologicznym i podczas gdy europejskie dzieci coraz gorzej radzą sobie z czytaniem, pisaniem, wykonywaniem zadań arytmetycznych, i w ogóle coraz trudniej poruszają się w edukacyjnych i kulturowych zasobach swojego środowiska, cele polityczne, takie jak ideologia gender, „walka z prawicą”, jednostronne skupienie się na najciemniejszych stronach europejskiej historii, idealizacja islamu, pochwała wielokulturowości oraz aktywizm klimatyczny coraz częściej wysuwają się na plan pierwszy - i to w sposób, który odrzuca wszelką krytykę, czy to ze strony samych uczniów czy ich rodziców, traktowaną jako przejaw „prawicowych" poglądów. Nie jest niestety inaczej również na uczelniach wyższych: w szczególności na kierunkach społecznych i humanistycznych postępuje nie tylko niebywały upadek ogólnego poziomu nauczania, ale także narastająca ideologizacja samych studentów oraz nauczycieli akademickich, angażujących się w coraz bardziej absurdalne reformy programowe a nawet w ekscesy z użyciem przemocy skierowanych przeciwko profesorom konserwatywnym. Mamy więc do czynienia z daleko idącym odejściem od humboldtowskiego ideału edukacji: współczesny uniwersytet koncentruje się już nie na „placet experiri”, polegający na swobodnym rozwoju własnych umiejętności pod okiem wymagających i kompetentnych nauczycieli-mistrzów, ludzi wyrazistych i z charakterem, lecz na jak najszybszym szkoleniu. „Universitas” sprowadzone zostało do czystej kwantyfikacji, liczy się ilość nie jakość: czy to gdy chodzi o „kompetencje”, jakie student musi jak najszybciej opanować i odhaczyć, czy o liczbę absolwentów - kategoria kluczowa w przyznawaniu finansów uniwersytetom. Nie ma więc czego zazdrościć tym, którzy w takim klimacie mają zamiar rozpocząć karierę akademicką: działalność dydaktyczna stała się nie tylko czymś bardzo niewygodnym - trudno jest podnieść poziom osiągnięć bez narażania własnej pozycji - ale i same badania naukowe z uwagi na przymus pozyskiwania funduszy z zewnątrz zostały w pełni zintegrowane i podporządkowane ideologicznym wytycznym, a często i konkretnym, nierzadko wręcz surrealistycznym tematom, co w sytuacji coraz drastyczniejszych cięć w zakresie stanowisk i funduszy oznacza, że ​​de facto karierę mogą zrobić tylko ci, których profil najlepiej odpowiada zeitgeistowi - a jeśli dodatkowo należą do jednego z owych coraz bardziej absurdalnych kwot „płciowych” i „etnicznych” mających zapewnić uniwersytetom pożądaną „różnorodność” - to tym lepiej.

W dalszej części naszych rozważań nie będziemy się jednak zajmować spisem tego, co i tak jest dobrze znane, lecz zajmiemy się rozważaniami, w jaki sposób można by tę niedobrą sytuację naprawić. Bowiem dla wszystkich powinno być jasne, że jakakolwiek jednostronność polityczna czy ideologiczna, która - co oczywiste - jest w stanie reprezentować tylko część rzeczywistości, nie tylko wcześniej czy później prowadzi do niebezpiecznego od tej rzeczywistości oderwania, ale także zastępuje prawdziwe dokonania i zasługi tym, co określamy jako "postawę" i paraliżuje w ten sposób każdą prawdziwą innowację. Ryzyko jest o tyle większe i groźniejsze, że Europa nie jest jakąś utopijną wyspą pośrodku oceanu nicości, ale konfrontowana jest stale ze światem zewnętrznym: na zachodzie z rosnącym brakiem zainteresowania ze strony USA, na południu z eksplozją demograficzną w Afryce, na południowym wschodzie z radykalizacją islamu, a na dalekim wschodzie z konkurencją ze strony Chin, których rosnąca, oparta także na jakości tamtejszego systemu edukacji przewaga i potencjał w niedługim czasie zaczną określać i ograniczać w sposób bardzo namacalny możliwości kształtowania naszej własnej przyszłości.

Co zatem robić? Często mówi się, że potrzebny byłby drugi „marsz przez instytucje”, tym razem ze strony konserwatywnych instytucji edukacyjnych, aby w ów coraz bardziej zideologizowany, lewicowo-liberalny system ponownie wprowadzić autentyczną partyjno-polityczną różnorodność. Ale nawet jeśli rzeczywiście można byłoby mieć nadzieję, że młodzi ludzie wszelkich światopoglądów nadal będą entuzjastycznie nastawieni do kształcenia się i odnajdywać w tym swoje spełnienie, to należy rozważyć dwie rzeczy: z jednej strony taka wewnętrzna odnowa wymagałaby co najmniej jednego, jeśli nie dwóch pokoleń - tymczasem gwałtowny upadek Europy nastąpi raczej znacznie szybciej. Z drugiej zaś strony nie da się nie zauważyć, że dzisiejsze, zdominowane przez środowisko lewicowo-liberalne instytucje mają w sobie znacznie mniej tolerancji i zrozumienia dla konserwatywnych konkurentów niż miało to miejsce w latach 60. ubiegłego wieku w okolicznościach niejako odwrotnych. To znaczy: o ile konserwatywne instytucje - oczywiście często bez zbytniego entuzjazmu - gotowe były udostępniać swe fora także pozycjom lewicowym lub zielonym, aby reprezentowana była cała gama społecznej różnorodności, o tyle duch obecnej „różnorodności” sprowadza się raczej do określania wszystkich konserwatywnych postaw jako rzekomo „skrajnie prawicowych” energicznie je przy tym zwalczając zamiast wchodzić w autentyczny dialog z tymi, którzy myślą inaczej. Dla wielu lewicowo-liberalnych ideologów polityka nie jest już bowiem poszukiwaniem równowagi, lecz czystą walką o przeforsowanie i wyegzekwowanie własnych pozycji, które po uprawomocnieniu się nie podlegają już żadnej dyskusji. Wolność wypowiedzi jest dopuszczana tylko dopóty, dopóki własne stanowisko nie jest jeszcze prawnie wiążące; z momentem gdy to nastąpi, cała machina państwa, mediów i społeczeństwa wykorzystywana zostaje do ograniczenia wolności wszystkim tym, którzy pozostają krytyczni wobec dokonanej transformacji lub chcieliby odwrócić dokonane już przemiany.

W obecnej sytuacji charakteryzującej się pełną kontrolą lewicowo-liberalnych sił nad systemem edukacji oraz zaciekłej nietolerancji, z jaką bronią oni swych niegdyś zdobytych stanowisk, trudno wyobrazić sobie stopniowy powrót szkół i uniwersytetów do ich rzeczywistej, politycznie neutralnej misji edukacyjnej. Ale czy należy zarzucić walkę o to? Czy mamy rezygnować? Oczywiście nie, tyle, że naszą uwagę należałoby przenieść z dotąd istniejących ośrodków na nowo powstałe. Jeśli bowiem konserwatyści nie chcą, aby ich własny światopogląd został całkowicie wyparty z systemu edukacji, a tym samym także z serc i umysłów młodych Europejczyków, to powinni szybko wynaleźć i stworzyć własny, alternatywny system edukacji, a obecna fragmentyzacja europejskich instytucji oświatowych i to ich merytoryczne wypatroszenie paradoksalnie może się okazać bardzo pomocne dla takich przedsięwzięć. W sytuacji katastrofalnego upadku europejskiego systemu edukacyjnego, który w przytłaczającej masie przekształcił się już w zbiorowisko fabryk produkujących dyplomy i niewielką liczbę wysoce zideologizowanych i ściśle kontrolowanych elitarnych uniwersytetów, istnieje bowiem coraz większe zapotrzebowanie ze strony klasy średniej na alternatywny system kształcenia, i to nie tylko na poziomie uniwersyteckim, ale także na niższych szczeblach edukacji; a przynajmniej po stronie konserwatywnej, wśród rodziców i uczniów powinna istnieć gotowość do ponoszenia ewentualnych kosztów finansowych niezbędnych dla utrzymania takiego systemu, gwarantującego edukację godną tego miana. Rzecz jasna pierwsze podejmowane już w Europie próby powoływania tego rodzaju uniwersytetów, akademii czy instytutów, pokazały, że ze strony państwa, w jego obecnej, zdeterminowanej ideologicznie formie, mogą liczyć co najwyżej na duże utrudnienia w postaci masy przeróżnych specyfikacji, inspekcji i wszelkiego rodzaju kruczków prawnych, za pomocą których próbuje się pozbawić te instytucje ich racji bytu, nie uznając przy tym ich dyplomów. Należy jednak mieć nadzieję, że w obliczu obecnego tak drastycznego spadku poziomu kształcenia, wielu pracodawców wkrótce nauczy się doceniać korzyści płynące z prawdziwej i solidnej kariery edukacyjnej, nawet jeśli nie jest ona uznawana przez państwo; a z drugiej strony należy mieć nadzieję, że państwa europejskie, w których opisane powyżej procesy nie zaszły jeszcze w pełni - mam tu na myśl zwłaszcza kraje Europy Wschodniej - odegrają tutaj rolę pionierską i będą w stanie wykonywać kluczowe zadania edukacyjne również dla przyszłej elity zachodnioeuropejskiej - przede wszystkim w dziedzinie politologii i nauk społecznych. A zatem to właśnie tutaj bardziej niż gdziekolwiek i kiedykolwiek konieczna jest tyleż realistyczna co i pozbawiona uprzedzeń ocena obecnej sytuacji w Europie - połączona z dążeniem do przekazywania miłości i lojalności wobec naszego chrześcijańskiego europejskiego dziedzictwa kulturowego, a także gotowość do jego obrony przed wszelkimi wewnętrznymi i zewnętrznymi atakami.

z niemieckiego tłumaczył Marian Panic


Oceń artykuł
Wczytuję ocenę...

 

POLECANE
Katargate. PE zdecydował ws. immunitetów europosłów Wiadomości
Katargate. PE zdecydował ws. immunitetów europosłów

Parlament Europejski opowiedział się w czwartek w głosowaniu za uchyleniem immunitetu poselskiego Belgowi Marcowi Tarabelli i Włochowi Andrei Cozzolino, którzy są zamieszani w skandal korupcyjny.

Jest nowy lider oglądalności stacji telewizyjnych. Duże zaskoczenie Wiadomości
Jest nowy lider oglądalności stacji telewizyjnych. Duże zaskoczenie

Jak podaje portal "Wirtualne Media", poznaliśmy nowego lidera oglądalności rynku telewizyjnego wśród wszystkich widzów w styczniu 2023 roku. Z czwartego na pierwsze miejsce awansowała TVP 2.

Notowania PiS-u wzrosły. Senator opozycji mocno o Tusku Wiadomości
"Notowania PiS-u wzrosły". Senator opozycji mocno o Tusku

Senator Michał Kamiński krytycznie odniósł się do decyzji opozycji w sprawie głosowania nad nowelizacją ustawy o Sądzie Najwyższym.

Zbigniew Kuźmiuk: We Francji wiek emerytalny o 2 lata w górę wywołał bunt. W Polsce PO chce go podnieść o 7 lat Wiadomości
Zbigniew Kuźmiuk: We Francji wiek emerytalny o 2 lata w górę wywołał bunt. W Polsce PO chce go podnieść o 7 lat

W styczniu i w lutym we Francji były i będą organizowane przez centrale związkowe protesty związane z proponowaną przez rząd ustawą o podniesieniu wieku emerytalnego z 62 do 64 lat, czyli o 2 lata. Jak będzie w Polsce, kiedy PO chce wiek emerytalny podnieść o 7 lat?

Niemiecki dziennik: „Rosja może być nie tylko militarnym, ale i politycznym zwycięzcą wojny” Wiadomości
Niemiecki dziennik: „Rosja może być nie tylko militarnym, ale i politycznym zwycięzcą wojny”

Sytuacja na Ukrainie ma być coraz gorsza. Na dodatek dotychczasowe wsparcie, które Ukraina otrzymała od Zachodu, jest zbyt małe, aby Kijów mógł ostatecznie wyjść zwycięsko z konfrontacji z Rosją – poinformował niemiecki dziennik „Die Welt”.

ISW: Rosjanie szykują decydującą ofensywę na wschodzie Ukrainy Wiadomości
ISW: Rosjanie szykują decydującą ofensywę na wschodzie Ukrainy

Wojska rosyjskie najprawdopodobniej szykują się do decydującej operacji ofensywnej w obwodach donieckim i ługańskim na wschodzie Ukrainy w lutym i/lub w marcu – ocenia Instytut Studiów nad Wojną (ISW) w swoim najnowszym raporcie.

Powstaje nowa partia. „Takiego sojuszu nikt się nie spodziewał” Wiadomości
Powstaje nowa partia. „Takiego sojuszu nikt się nie spodziewał”

Jak donosi Wirtualna Polska, Porozumienie i Agrounia rejestrują nową partię i planują wystartować pod wspólnym szyldem w nadchodzących wyborach parlamentarnych. „Takiego sojuszu nikt się nie spodziewał” – komentuje autor publikacji red. Patryk Michalski.

Wielka inwestycja PZPN? „Kadra narodowa potrzebuje wyższych standardów” Wiadomości
Wielka inwestycja PZPN? „Kadra narodowa potrzebuje wyższych standardów”

Z informacji mediów wynika, że Polski Związek Piłki Nożnej ma w planach budowę ośrodka szkoleniowego dla kadry narodowej.

Premier: Od kwietnia wszystkie piekarnie i cukiernie będą korzystać z obniżonych stawek za gaz Wiadomości
Premier: Od kwietnia wszystkie piekarnie i cukiernie będą korzystać z obniżonych stawek za gaz

– Wszystkie piekarnie i cukiernie od 1 kwietnia będą korzystać z obniżonych stawek za gaz – poinformował podczas czwartkowej konferencji prasowej premier Mateusz Morawiecki.

Erdogan skrytykował Scholza i Bidena. Zaskakujące słowa prezydenta Turcji Wiadomości
Erdogan skrytykował Scholza i Bidena. Zaskakujące słowa prezydenta Turcji

Recep Erdogan odniósł się do decyzji Stanów Zjednoczonych i Niemiec w sprawie przekazania czołgów dla walczącej Ukrainy.

Marsz
Godności
Emerytury
Stażowe