Jeśli Prawo i Sprawiedliwość (co dziś mało prawdopodobne) wycofałoby się z kluczowych zapisów projektu ustawy o sądach powszechnych, w imię jakichś ważniejszych celów strategicznych i różnorakich nacisków, to po wygranej Andrzeja Dudy w majowych wyborach batalia o przyszłość Polski i tak nie ustanie – zarówno w kraju, jak i zagranicą. Dlatego nie warto się już cofać nawet o krok, ponieważ celem strategicznym sił nieprzyjaznych Polsce jest ubezwłasnowolnienie polityczne naszego kraju przy wsparciu rodzimej opozycji. „Praworządność” jest tu tylko pretekstem, o czym chyba wszyscy już wiedzą. Wygrana Andrzeja Dudy – dziś bardzo realna – jest kluczowa w batalii o suwerenność Polski i podmiotowość w Unii Europejskiej, ponieważ pozwoli utrzymać jednolitą politykę wewnętrzną i zewnętrzną. Aż strach pomyśleć, co by się stało, gdyby wygrał którykolwiek z kontrkandydatów obecnego prezydenta, skoro Marszałek Senatu z PO próbuje budować alternatywne państwo, a co dopiero, gdyby to była głowa państwa, na przykład z PO. Druga kadencja dla Andrzeja Dudy to także jasna polityka w stosunku do coraz bardziej agresywnej wobec nas Rosji i realna polityka wobec instytucji europejskich. To także nieuchronne przemeblowanie w opozycji, łącznie z wygenerowaniem nowej formacji politycznej na gruzach Platformy Obywatelskiej. Z wielu, bardzo wielu powodów te wybory zdecydują o tym, jak będzie się rozwijała Polska w latach dwudziestych XXI wieku.
 
Dlaczego? Bo kolejne trzy lata rządów Zjednoczonej Prawicy i pięć lat prezydentury Andrzeja Dudy pozwolą zakończyć wszystkie kluczowe reformy państwa, umocnią też realną, partnerską politykę wobec Zachodu i niewchodzenie w jakiekolwiek alianse z Putinem. Rosja, nawet bez Putina, się nie zmieni, a na pewno nie zmieni się jej polityka wobec Polski, ponieważ marzeniem Moskwy była i jest ponowna wasalizacja naszego kraju albo wręcz jego zniknięcie jako suwerennego  państwa z mapy Europy. Obecnie może to się wydawać wręcz nierealne, ale Europa jest dziś w głębokim kryzysie społecznym i duchowym, a Rosja nie ukrywa już nawet swoich dalekosiężnych, imperialnych celów wobec całego kontynentu. Co gorsza, w sytuacji kryzysu strategicznego Berlin wybierze Moskwę, a nie Polskę czy nawet Waszyngton. Oczywiście, można powiedzieć, że i dziś relacje Merkel z Putinem są dużo ważniejsze dla kanclerz niż relacje z Morawieckim czy Dudą, ale póki co mamy jeszcze względny balans polityczny w środkowej Europie, głównie dzięki obecności wojsk amerykańskich.
 
Jeśli doszłoby jednak do wygranej Małgorzaty Kidawy-Błońskiej w II turze wyborów, to wszystkie negatywne scenariusze dla Polski nabiorą jedynie rozpędu. Tak jak było to do 2015 roku, polityka zagraniczna Polski będzie jedynie funkcją polityki niemieckiej, a w relacjach z Rosją można się spodziewać „nowego sopockiego molo”, podczas którego zostanie przypieczętowana kapitulacja Polski wobec agresywnej polityki Moskwy. Oczywiście, należy do tego doliczyć permanentny kryzys na linii rząd – pałac. Groźniejsze byłyby jednak negatywne skutki dla pozycji Polski w Europie. O tym, że zrobiono by potem wszystko, żeby było tak jak było, nie trzeba chyba nikogo przekonywać. Dziś Polska ma potencjał gospodarczy i polityczny, a także militarny, by nie dać się zepchnąć do roli pomagiera w kluczowych interesach Berlina i Brukseli. Dlatego wygrana Andrzeja Dudy jest tak ważna dla bliższej i dalszej przyszłości Polski. I dlatego sam Prezydent, jak i jego sztab, muszą aż do ogłoszenia wyniku wyborów zachowywać się i działać tak, jakby poparcie dla jego kontrkandydatów było dziś większe niż dla urzędującego prezydenta.