[Tylko u nas] Aleksandra Jakubiak OV: Jedna twarz

„Największy z was niech będzie waszym sługą. Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony” (Mt 23, 11-12).
zdjęcie poglądowe [Tylko u nas] Aleksandra Jakubiak OV: Jedna twarz
zdjęcie poglądowe / pixabay.com/medialna

Zmiana mentalności

Często słyszę ostatnio sformułowanie, iż trzeba świeckim zapewnić „należne im miejsce w Kościele”. Przyznam, że mnie to irytuje, bo to tak, jakby na łonie Kościoła były różne klasy ludzi i jedni drugim odebrali stołki, które się im należały, przez co stali się oni oszukani. Dlatego teraz, w dobie prawdziwego humanizmu, dochodząc jurydycznie rozumianej sprawiedliwości, należy im owe zaiwanione stołki zwrócić. Brzmi to podobnie absurdalnie, jak powszechne w latach 90. XX wieku określenie, że Polska wraca do Europy. Gdzie leży Polska, a gdzie granice Europy wszyscy wiemy. Potrzebujemy zdaje się rewolucji myśli, ale nie polegającej na kościelnych parytetach, ale na zmianie mentalności eklezjalnej. Świeccy nie potrzebują zwrotu miejsca w Kościele, bo świeccy SĄ Kościołem. Jedyne czego potrzeba, to sobie o tym dogłębnie przypomnieć. W Kościele nie ma jakichś lepszych i gorszych kast, bo wszyscy przyszliśmy z tego samego źródła i ku temu samemu celowi zmierzamy. Niby nie mówię niczego odkrywczego, ale takie najprostsze prawdy bywają niezwykle oporne w przyswajaniu. Co ciekawe, stosunkowo często zdarza się, że kastowego podziału bronią, jak lepszej sprawy, właśnie sami świeccy. I nie chodzi mi w tym wszystkim o to, że mamy się unifikować, nie, każdy z nas ma w Kościele swoje zadania, swoje charyzmaty, chodzi o niewynoszenie się jedni nad drugich.

Deficyt uwagi

Czasem mam wrażenie, że cała nasza kultura dotknięta jest deficytem uwagi i idącą za tym wojenką o to, kto jest lepszy, bardziej godny. Potrafi przybierać to bardzo wysublimowane formy. Całkiem niedawno, może kilka lat temu, odkryłam coś, z czego nie zdawałam sobie wcześniej sprawy, że mimo konsekracji, lat studiów teologicznych i działalności ewangelizacyjnej, gdzieś tam w środku tkwi we mnie dziecko, które jak ognia boi się instytucji kościelnych. Ich nieprzystępności. Tego, że człowiek czuje się w nich niczym trybik w biurokratycznej maszynie, ale w zupełnie inny sposób niż w państwowym urzędzie, w którym w razie czego można z urzędnikiem wejść w spór, bo obydwoje jesteśmy obywatelami tego samego kraju. Może to tylko mój problem, ale w instytucjach kościelnych odczuwalna jest dla mnie jeszcze różnica poziomów, gdzie na dzień dobry dominuje wrażenie, że petent jest moralnie podejrzany i należy mu się uważnie przyjrzeć, jakby stało się przed jakimś małym trybunałem. To nie dotyczy tylko duchownych, co najmniej równie gorliwi są w tym świeccy pracownicy. Rzecz jasna, jest to pewne uogólnienie, nie jest tak wszędzie, ale ten ukryty pod powierzchnią lęk zwykle mi towarzyszy, gdy muszę coś w Kościele załatwić.

Nieoczywiste narzędzia walki 

Wracając do walki o to, kto jest bardziej godny tego czy tamtego tytułu, mam wrażenie, że nawet z bliskości Boga potrafimy czynić oręże wojny o uwagę innych ludzi. Pamiętam, jak kiedyś w czasie kontemplacji nie mogłam pójść dalej i spędziłam sporo czasu na mocowaniu się w obrazem, który wydawał mi się mało istotny. Musiało upłynąć kilkadziesiąt minut, bym nagle zrozumiała to, co, jak wierzę, Bóg chciał, żebym zrozumiała. A odkrycie tego było szokująco bolesne. Otóż nagle zobaczyłam jak na dłoni, że jakaś część mojej uwagi skupia się na „robieniu duchowej kariery” za narzędzie biorąc sobie relację z Bogiem, która jest przecież darem. Oj gorzko mi było na sercu. To naprawdę paskudne, brać od kogoś jego miłość i obecność, by tym, jak walutą, opłacać swoje miejsce na społecznej drabinie. Bóg mnie wyciągnął w wewnętrznego złamania, które wtedy odczułam, ale w pewien sposób smak tej mojej zdrady zostanie ze mną na zawsze.

Od maleńkości uczymy się, że wiele twarzy wpatruje się w nas ze swoimi oczekiwaniami lub ocenami, często próbujemy zadowalać wszystkich i w tej pogoni za wysoko cenioną etykietką potrafimy gubić siebie i swoje prawdziwe szczęście. Pewien teolog i charyzmatyk, dr Johannes Hartl, powiedział, że ci, których szczęście opiera się na opinii innych osób, w końcu od tej opinii zginą. Nie chodzi tu oczywiście o to, by nie mieć ambicji dokonywania odkryć lub osiągania wysokiego poziomu artyzmu w tym, co robimy, a raczej o to, by nie uznanie innych było tym, co nas napędza do działania, tworzenia. Jakże często mówi się z pewną wyższością, że ludzie w Kościele w ogóle nie mają doświadczenia żywego Boga i jest to prawda, to główna bolączka współczesnego Kościoła. Pytanie tylko, kto ich do tego spotkania poprowadził, kto do niego wychował i czy za naszymi diagnozami stoi także recepta czy też może sama diagnoza i stosowne prychnięcie nam wystarcza. Bo co innego, gdy ludzie nie mają żadnej chęci przychodzenia do Boga, a zupełnie co innego, gdy nie wiedzą, jak się za to spotykanie Go zabrać. Warto zadać sobie pytanie, czy ja tymi moimi diagnozami nie leczę czasem jakichś własnych kompleksów, własnych deficytów.

Jedna twarz

Jak dobrze wiemy profesorowie na uczelni bywają bardzo różni, jedni są nimi na wskroś i bywają przykładem do naśladowania nie tylko we własnej dziedzinie nauki, ale też w swoim człowieczeństwie, inni sprawiają wrażenie, że obrażanie lub upokarzanie innych, szczególnie tych stojących niżej od siebie w hierarchii, reperuje ich ego. Jeden z moich profesorów, na ogół lubiany przez studentów, taki trochę gwiazdor całej uczelni i showman, ale bardzo dobry specjalista w swojej dziedzinie, szedł korytarzem i napotkał mocno posuniętą w latach kobietę, która szukała toalety i sprawiała wrażenie osoby zagubionej. Reakcja tego znanego uczonego i zarazem popularnego księdza była ciekawa. W rozmowie ze staruszką okazał jej troskę, ale tym, co uderzało od pierwszej chwili było to, że nijak nie dał jej odczuć różnicy między nimi, ani tonem, ani protekcjonalnością, ani w ogóle niczym. Patrzyłam potem na niego pod tym kątem i zauważyłam, że z magistrantami rozmawia na ich poziomie wiedzy, z doktorantami na ich poziomie, a z przygodnymi studentami na ich pułapie. Nikt, kto odchodził po wymianie zdań z tym człowiekiem nie czuł się zmiażdżony majestatem profesorskim, ani przepaścią w wiedzy, która ich dzieliła, każdy dostawał akurat tyle, by chcieć zrobić kolejny krok. To był oczywiście dar, który ów człowiek otrzymał, ale widziałam przed sobą naukowca i duchownego, który nie musi sobie nic udowadniać kosztem innych. Co ciekawe, nikt nie miał pokusy, by w związku z tym traktować go po kumpelsku. Ten kto szanuje innych i przedstawia światu jedną, nieupozowaną twarz, sam jest szanowany i granice ustawiają się niejako same. To oczywiście dla wielu z nas jakiś odległy cel, ale sam kierunek trasy, który poznamy, to już bardzo dużo.

"Jak niemowlę"

Taka wewnętrzna integracja to zarazem dojrzałość i dziecięctwo (nie mylić z dziecinnością). O ile łatwiej by się nam żyło i o ile przyjaźniejszym miejscem byłby świat, gdybyśmy słuchali słów Jezusa i umieli cieszyć się świadomością, że mamy jednego Ojca, nie działali na pokaz, nie próbowali robić kariery dla samej kariery, nie upatrywali źródła szczęścia w szczeblach drabiny społecznej. To wszystko ciężary, które sami - jako populacja - wkładamy sobie na barki. Uważam, że pięknie dobrany w dzisiejszej liturgii jest Psalm 131. Zostańmy może z tym psalmem w duszy, aby zapragnąć wolności płynącej z posiadania tej jednej, niezamaskowanej twarzy, którą widzi świat.

„Panie, moje serce się nie pyszni

i oczy moje nie są wyniosłe.

Nie gonię za tym, co wielkie,

albo co przerasta moje siły.

Przeciwnie: wprowadziłem ład

i spokój do mojej duszy.

Jak niemowlę u swej matki,

jak niemowlę - tak we mnie jest moja dusza.

Izraelu, złóż w Panu nadzieję

odtąd i aż na wieki!”.


 

POLECANE
Nie żyje syn znanej polskiej celebrytki. Nowe informacje z ostatniej chwili
Nie żyje syn znanej polskiej celebrytki. Nowe informacje

Rok temu w Krakowie doszło do tragicznego wypadku, w którym zginął syn polskiej celebrytki Sylwii Peretti. Są nowe informacje w tej sprawie.

Jest list szefa Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy do Korneluka pilne
Jest list szefa Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy do Korneluka

Wirtualna Polska opublikowała odpowiedź szefa Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy Theodorosa Rousopoulosa na pismo prokuratora Dariusza Korneluka.

Wypadek na A2. Pięć osób walczy o życie z ostatniej chwili
Wypadek na A2. Pięć osób walczy o życie

W sobotę rano na autostradzie A2 doszło do poważnego wypadku, w którym bus uderzył w samochód służby drogowej. Dziewięć osób zostało rannych, w tym pięć w stanie krytycznym.

Trump rozmawiał z Zełenskim. Przyniosę światu pokój i zakończę wojnę z ostatniej chwili
Trump rozmawiał z Zełenskim. "Przyniosę światu pokój i zakończę wojnę"

Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski odbył w nocy z piątku na sobotę rozmowę telefoniczną z republikańskim kandydatem na prezydenta USA Donaldem Trumpem – poinformowały ukraińskie media.

Niemcy: Wnuk Stauffenberga ostrzega przed zagrożeniami demokracji. Wymienia Trumpa, Orbana i PiS Wiadomości
Niemcy: Wnuk Stauffenberga ostrzega przed "zagrożeniami demokracji". Wymienia Trumpa, Orbana i PiS

Wnuk nazisty - Karl Graf Stauffenberg wskazał PiS, węgierski Fidesz i Donalda Trumpa jako anty-przykłady podejścia do podziału władzy.

Niemcy nie dotrzymują obietnic klimatycznych Wiadomości
Niemcy nie dotrzymują obietnic klimatycznych

Niemcy nie zawarły w budżecie pełnej kwoty obiecanej na walkę ze "zmianami klimatu".

Joe Biden zaatakował Donalda Trumpa polityka
Joe Biden zaatakował Donalda Trumpa

Amerykanie zobaczyli w czwartek tego samego Donalda Trumpa, którego odrzucili cztery lata temu; pokonam go przy urnie wyborczej - powiedział prezydent USA Joe Biden, komentując wystąpienie swojego rywala w ostatnim dniu konwencji wyborczej Partii Republikańskiej w Milwaukee.

Nie żyje trener wielkich skoczków narciarskich Wiadomości
Nie żyje trener wielkich skoczków narciarskich

Nie żyje Risto Pirttimäki, który był trenerem m.in. legendarnego Mattiego Nykänena.

Ojciec jednej z aresztowanych urzędniczek ujawnia nowe szokujące fakty polityka
Ojciec jednej z aresztowanych urzędniczek ujawnia nowe szokujące fakty

Ojciec aresztowanej urzędniczki Ministerstwa Sprawiedliwości przekazał szokujące doniesienia ws. warunków przetrzymywania jego córki.

Nie żyje polski turysta z ostatniej chwili
Nie żyje polski turysta

Odnaleziono ciało polskie turysty, który spadł z grani w słowackich Tatrach.

REKLAMA

[Tylko u nas] Aleksandra Jakubiak OV: Jedna twarz

„Największy z was niech będzie waszym sługą. Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony” (Mt 23, 11-12).
zdjęcie poglądowe [Tylko u nas] Aleksandra Jakubiak OV: Jedna twarz
zdjęcie poglądowe / pixabay.com/medialna

Zmiana mentalności

Często słyszę ostatnio sformułowanie, iż trzeba świeckim zapewnić „należne im miejsce w Kościele”. Przyznam, że mnie to irytuje, bo to tak, jakby na łonie Kościoła były różne klasy ludzi i jedni drugim odebrali stołki, które się im należały, przez co stali się oni oszukani. Dlatego teraz, w dobie prawdziwego humanizmu, dochodząc jurydycznie rozumianej sprawiedliwości, należy im owe zaiwanione stołki zwrócić. Brzmi to podobnie absurdalnie, jak powszechne w latach 90. XX wieku określenie, że Polska wraca do Europy. Gdzie leży Polska, a gdzie granice Europy wszyscy wiemy. Potrzebujemy zdaje się rewolucji myśli, ale nie polegającej na kościelnych parytetach, ale na zmianie mentalności eklezjalnej. Świeccy nie potrzebują zwrotu miejsca w Kościele, bo świeccy SĄ Kościołem. Jedyne czego potrzeba, to sobie o tym dogłębnie przypomnieć. W Kościele nie ma jakichś lepszych i gorszych kast, bo wszyscy przyszliśmy z tego samego źródła i ku temu samemu celowi zmierzamy. Niby nie mówię niczego odkrywczego, ale takie najprostsze prawdy bywają niezwykle oporne w przyswajaniu. Co ciekawe, stosunkowo często zdarza się, że kastowego podziału bronią, jak lepszej sprawy, właśnie sami świeccy. I nie chodzi mi w tym wszystkim o to, że mamy się unifikować, nie, każdy z nas ma w Kościele swoje zadania, swoje charyzmaty, chodzi o niewynoszenie się jedni nad drugich.

Deficyt uwagi

Czasem mam wrażenie, że cała nasza kultura dotknięta jest deficytem uwagi i idącą za tym wojenką o to, kto jest lepszy, bardziej godny. Potrafi przybierać to bardzo wysublimowane formy. Całkiem niedawno, może kilka lat temu, odkryłam coś, z czego nie zdawałam sobie wcześniej sprawy, że mimo konsekracji, lat studiów teologicznych i działalności ewangelizacyjnej, gdzieś tam w środku tkwi we mnie dziecko, które jak ognia boi się instytucji kościelnych. Ich nieprzystępności. Tego, że człowiek czuje się w nich niczym trybik w biurokratycznej maszynie, ale w zupełnie inny sposób niż w państwowym urzędzie, w którym w razie czego można z urzędnikiem wejść w spór, bo obydwoje jesteśmy obywatelami tego samego kraju. Może to tylko mój problem, ale w instytucjach kościelnych odczuwalna jest dla mnie jeszcze różnica poziomów, gdzie na dzień dobry dominuje wrażenie, że petent jest moralnie podejrzany i należy mu się uważnie przyjrzeć, jakby stało się przed jakimś małym trybunałem. To nie dotyczy tylko duchownych, co najmniej równie gorliwi są w tym świeccy pracownicy. Rzecz jasna, jest to pewne uogólnienie, nie jest tak wszędzie, ale ten ukryty pod powierzchnią lęk zwykle mi towarzyszy, gdy muszę coś w Kościele załatwić.

Nieoczywiste narzędzia walki 

Wracając do walki o to, kto jest bardziej godny tego czy tamtego tytułu, mam wrażenie, że nawet z bliskości Boga potrafimy czynić oręże wojny o uwagę innych ludzi. Pamiętam, jak kiedyś w czasie kontemplacji nie mogłam pójść dalej i spędziłam sporo czasu na mocowaniu się w obrazem, który wydawał mi się mało istotny. Musiało upłynąć kilkadziesiąt minut, bym nagle zrozumiała to, co, jak wierzę, Bóg chciał, żebym zrozumiała. A odkrycie tego było szokująco bolesne. Otóż nagle zobaczyłam jak na dłoni, że jakaś część mojej uwagi skupia się na „robieniu duchowej kariery” za narzędzie biorąc sobie relację z Bogiem, która jest przecież darem. Oj gorzko mi było na sercu. To naprawdę paskudne, brać od kogoś jego miłość i obecność, by tym, jak walutą, opłacać swoje miejsce na społecznej drabinie. Bóg mnie wyciągnął w wewnętrznego złamania, które wtedy odczułam, ale w pewien sposób smak tej mojej zdrady zostanie ze mną na zawsze.

Od maleńkości uczymy się, że wiele twarzy wpatruje się w nas ze swoimi oczekiwaniami lub ocenami, często próbujemy zadowalać wszystkich i w tej pogoni za wysoko cenioną etykietką potrafimy gubić siebie i swoje prawdziwe szczęście. Pewien teolog i charyzmatyk, dr Johannes Hartl, powiedział, że ci, których szczęście opiera się na opinii innych osób, w końcu od tej opinii zginą. Nie chodzi tu oczywiście o to, by nie mieć ambicji dokonywania odkryć lub osiągania wysokiego poziomu artyzmu w tym, co robimy, a raczej o to, by nie uznanie innych było tym, co nas napędza do działania, tworzenia. Jakże często mówi się z pewną wyższością, że ludzie w Kościele w ogóle nie mają doświadczenia żywego Boga i jest to prawda, to główna bolączka współczesnego Kościoła. Pytanie tylko, kto ich do tego spotkania poprowadził, kto do niego wychował i czy za naszymi diagnozami stoi także recepta czy też może sama diagnoza i stosowne prychnięcie nam wystarcza. Bo co innego, gdy ludzie nie mają żadnej chęci przychodzenia do Boga, a zupełnie co innego, gdy nie wiedzą, jak się za to spotykanie Go zabrać. Warto zadać sobie pytanie, czy ja tymi moimi diagnozami nie leczę czasem jakichś własnych kompleksów, własnych deficytów.

Jedna twarz

Jak dobrze wiemy profesorowie na uczelni bywają bardzo różni, jedni są nimi na wskroś i bywają przykładem do naśladowania nie tylko we własnej dziedzinie nauki, ale też w swoim człowieczeństwie, inni sprawiają wrażenie, że obrażanie lub upokarzanie innych, szczególnie tych stojących niżej od siebie w hierarchii, reperuje ich ego. Jeden z moich profesorów, na ogół lubiany przez studentów, taki trochę gwiazdor całej uczelni i showman, ale bardzo dobry specjalista w swojej dziedzinie, szedł korytarzem i napotkał mocno posuniętą w latach kobietę, która szukała toalety i sprawiała wrażenie osoby zagubionej. Reakcja tego znanego uczonego i zarazem popularnego księdza była ciekawa. W rozmowie ze staruszką okazał jej troskę, ale tym, co uderzało od pierwszej chwili było to, że nijak nie dał jej odczuć różnicy między nimi, ani tonem, ani protekcjonalnością, ani w ogóle niczym. Patrzyłam potem na niego pod tym kątem i zauważyłam, że z magistrantami rozmawia na ich poziomie wiedzy, z doktorantami na ich poziomie, a z przygodnymi studentami na ich pułapie. Nikt, kto odchodził po wymianie zdań z tym człowiekiem nie czuł się zmiażdżony majestatem profesorskim, ani przepaścią w wiedzy, która ich dzieliła, każdy dostawał akurat tyle, by chcieć zrobić kolejny krok. To był oczywiście dar, który ów człowiek otrzymał, ale widziałam przed sobą naukowca i duchownego, który nie musi sobie nic udowadniać kosztem innych. Co ciekawe, nikt nie miał pokusy, by w związku z tym traktować go po kumpelsku. Ten kto szanuje innych i przedstawia światu jedną, nieupozowaną twarz, sam jest szanowany i granice ustawiają się niejako same. To oczywiście dla wielu z nas jakiś odległy cel, ale sam kierunek trasy, który poznamy, to już bardzo dużo.

"Jak niemowlę"

Taka wewnętrzna integracja to zarazem dojrzałość i dziecięctwo (nie mylić z dziecinnością). O ile łatwiej by się nam żyło i o ile przyjaźniejszym miejscem byłby świat, gdybyśmy słuchali słów Jezusa i umieli cieszyć się świadomością, że mamy jednego Ojca, nie działali na pokaz, nie próbowali robić kariery dla samej kariery, nie upatrywali źródła szczęścia w szczeblach drabiny społecznej. To wszystko ciężary, które sami - jako populacja - wkładamy sobie na barki. Uważam, że pięknie dobrany w dzisiejszej liturgii jest Psalm 131. Zostańmy może z tym psalmem w duszy, aby zapragnąć wolności płynącej z posiadania tej jednej, niezamaskowanej twarzy, którą widzi świat.

„Panie, moje serce się nie pyszni

i oczy moje nie są wyniosłe.

Nie gonię za tym, co wielkie,

albo co przerasta moje siły.

Przeciwnie: wprowadziłem ład

i spokój do mojej duszy.

Jak niemowlę u swej matki,

jak niemowlę - tak we mnie jest moja dusza.

Izraelu, złóż w Panu nadzieję

odtąd i aż na wieki!”.



 

Polecane
Emerytury
Stażowe