Skazańcy rozebrani do naga, ze skrępowanymi z tyłu rękami, byli rozstrzeliwani pojedynczo. Przed egzekucją wypisano każdemu z nich numer obozowy na piersiach. Jej przebieg obserwował komendant obozu Rudolf Höss oraz kierownik obozu i lekarz obozowy.

Rozstrzelani z okazji Święta Niepodległości

Rozstrzeliwał podoficer raportowy Gerhard Palitzsch, przez strzał w potylicę (Genickschuss) z bliskiej odległości, przy pomocy cichostrzelnej broni małokalibrowej. każdorazowo ładując do karabinka nowy nabój. Według Danuty Czech, Pracownicy PMA-B, autorki wspaniałego - benedyktyńskiego opracowania - Kalendarza Wydarzeń w KL Auschwitz w tym dniu rozstrzelano 27 więźniów, którzy byli osadzeni w bunkrach 11 bloku za różne przewinienia w okresie między 10 października a 2 listopada 1941 r.

Byli to:

• Franciszek Cichoradzki (nr 17794),
• Jan Skierniewski (nr 21157),
• Józef Tomczak (nr 21373),
• Franciszek Roller (nr 21086),
• Stanisław Pyza (nr 22259),
• Stanisław Lipiński (nr 22036),
• Franciszek Hejkie (nr 21843),
• Herbert Hildebrandt (nr 20495),
• Max Sonntag (nr 15097),
• Jan Tomczyk (nr 16278),
• Witold Kurpik (nr 17159),
• Stanisław Bandura (nr 12312),
• Adam Chwistek (nr 18691),
• Adam Korzeniowski (nr 16184),
• Stefan Rutkowski (nr 19359),
• Teofil Sujecki (nr 18627),
• Kazimierz Żakowski (nr 3057),
• Jan Daniłowicz (nr 19663),
• Edward Jakóbek (nr 16543),
• Stefan Gaszyna (nr 21161),
• Mieczysław Stolarski (nr 20776),
• Mieczysław Zieliński (nr 6765),
• Zbigniew Goliszewski (nr 13496),
• Otto Domagala (nr 18763),
• Józef Kula (nr 20021),
• Mieczysław Hamerski (nr 11820),
• Antoni Walasik (nr 17126);
• - 44 więźniów wezwanych z obozu przez oddział polityczny:
• Bronisław Ujdak (nr 9141),
• Józef Lepianka (nr 9152),
• Piotr Borek (nr 9168),
• Lech Strusiewicz (nr 9176),
• Jerzy Walaszczyk (nr 9177),
• Henryk Brymianowski (nr 9179),
• Mieczysław Oleś (nr 9188),
• Eugeniusz Weber (nr 9193),
• Michał Weber (nr 9195),
• Jan Górnikowski (nr 9198),
• Mieczysław Dadal (nr 9202),
• Jan Ruszel (nr 9203),
• Julian Blaskowitz (nr 9207),
• Marian Gremiuch (nr 9209),
• Tadeusz Lech (nr 9235),
• Władysław Zarychta (nr 9241),
• Stefan Przybyło (nr 9251),
• Józef Moskalik (nr 9255),
• Stanisław Pittio (nr 9261),
• Stefan Radyk (nr 9269),
• Jan Wilczak (nr 9272),
• Franciszek Zarzeka (nr 9342),
• Jan Kantor (nr 9363),
• Franciszek Hrebiczek (nr 9481),
• Józef Żydek (nr 10776),
• Antoni Kadernuszka (nr 10788),
• Jan Jędrzejowski (nr 11508),
• Stanisław Bezeg (nr 11512),
• Zbigniew Butscher (nr 11515),
• Stanisław Wąsowicz (nr 11516),
• Kazimierz Sikora (nr 11521),
• Antoni Marek (nr 11530),
• Wiktor Koliński (nr 11755),
• Aleksander Niedziela (nr 11758),
• Karol Postawa (nr 11761),
• Stefan Pawlik (nr 11842),
• Jan Wielebnowski (nr 11978),
• Czesław Ogłódek (nr 11983),
• Jan Ogłódek (nr 11984),
• Julian Mikoś (nr 12035),
• Witold Pruski (nr 12077),
• Władysław Żytkowicz (nr 12082),
• Bronisław Żurek (nr 12089),
• Ludwik Stankiewicz (nr 12095).

"Cieszy mnie to, że zginę 11 listopada"

Jak podaje na swoim znakomitym blogu  https://www.wprawnymokiemhistoryka.pl  dr Adam Cyra - Gerhard Palitzsch w tym dniu rozstrzelał co najmniej 76 więźniów, prawie samych Polaków.  

Wszyscy z nich w obozowych aktach zgonu mają odnotowane w języku niemieckim: „Erschiessung wegen Widerstand gegen die Staatsgewalt” (rozstrzelany z powodu oporu przeciw władzy państwowej).
Jako datę śmierci podano fałszywie w ich aktach zgonu 10 listopada 1941 r.

Zwłoki rozstrzelanych spalono w krematorium nr 1 na terenie obozu macierzystego Auschwitz I.
W archiwum Muzeum Auschwitz-Birkenau jest przechowywany wykaz tych więźniów,  sporządzony potajemnie przez obozowy Ruch Oporu. Zawiera on daty i miejsce urodzenia zamordowanych oraz adresy ich rodzin. Na liście tej wymieniony jest m.in. Tadeusz Lech, ur. 4 marca 1913 r. w Szarowie koło Bochni, rzeźbiarz.

W swoim powojennym raporcie z 1945 r. rotmistrz Witold Pilecki, dobrowolny więzień KL Auschwitz i twórca konspiracji wojskowej w obozie, napisał, że wśród ofiar tej egzekucji, celowo przeprowadzonej przez niemieckich nazistów w rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości, był wymieniony powyżej por. rez. Tadeusz Lech, nr obozowy 9235, będący studentem historii i polonistyki UJ, który na kilka godzin przed śmiercią powiedział do niego:

Cieszy mnie chociaż to, że zginę 11 listopada

"Niech żyje Polska!"

Jednym ze straconych pod Ścianą Straceń, w 23. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości, był Piotr Borek (nr 9168), który urodził się w Chorzowie w 1897 r., był uczestnikiem trzech Powstań Śląskich, pracował w górnictwie jako sztygar, idąc na rozstrzelanie wznosił okrzyki: Niech żyje Polska! W ten sposób dawał przykład innym polskim więźniom, jak należy postępować w obliczu śmierci. Świadkiem jego patriotycznej postawy i nieugiętego hartu ducha był Erwin Olszówka (nr 1141), pochodzący także z Chorzowa.
Wśród straconych było m.in. dwunastu więźniów, pochodzących z Nowego Sącza i okolic. Jednym z nich był sędzia urodzony w Limanowej Stanisław Wąsowicz (nr obozowy 11516), którego brat Tadeusz Wąsowicz urodzony również w Limanowej (nr obozowy 20035) również był więziony w obozie Auschwitz, a następnie w Buchenwaldzie, gdzie odzyskał wolność w kwietniu 1945 r.

Po wojnie Tadeusz Wąsowicz był współtwórcą i pierwszym dyrektorem Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu w latach 1947-1952. Zmarł w listopadzie 1952 r., pełniąc  funkcję dyrektora Muzeum. Miał 46 lat. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.