Tadeusz Płużański: Stanisław Ostrowski - prezydent Lwowa i Polski
Przyszedł na świat 29 października 1892 r. we Lwowie, w patriotycznym domu Michała Ostrowskiego, powstańca styczniowego, Sybiraka. Po wybuchu I wojny światowej walczył w Legionach Polskich, a w listopadzie 1918 r. w obronie Lwowa, pomagając rannym w szpitalu na Politechnice. Podczas wojny z bolszewikami był naczelnym lekarzem w Dywizji Litewsko-Białoruskiej oraz w 24. Pułku Piechoty Armii Ochotniczej.
W 1919 r. uzyskał tytuł naukowy doktora medycyny. Pracował w klinice dermatologii na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie m.in. na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, uzyskując habilitację w 1930 r.
Do Sejmu RP III, IV i V kadencji (lata 1930–1939) wybierany z list sanacyjnego Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem, zajmował się sprawami zdrowotnymi, ale też bronił praw mniejszości narodowych.
- Szef TV Republika: "Pobity wczoraj nasz dziennikarz trafił do szpitala"
- Decyzja sądu ws. koncesji dla Telewizji Republika i wPolsce24. Jest reakcja KRRiT
- Komunikat dla mieszkańców Warszawy
- Komunikat dla mieszkańców Szczecina
- Złe wieści dla jednego z kandydatów. Jest nowy sondaż prezydencki
- Trudna sytuacja właściciela TVN Warner Bros. Discovery. Tymczasem wynagrodzenia członków zarządu wzrosły
- Wieloryb zaskoczył turystów w Zatoce Gdańskiej. Nagranie podbija sieć
- Wybuch w miejskim autobusie w Warszawie. Trwa akcja ratunkowa
- Debata materiałem wyborczym Trzaskowskiego? "Oczywiste zarzuty prokuratorskie"
Ostatni polski prezydent Lwowa
Był ostatnim polskim prezydentem Lwowa (w latach 1936–1939). Mimo że należał do grona piłsudczyków, przeprowadził zmianę części ul. Zielonej na ul. gen. Tadeusza Rozwadowskiego, którego część zwolenników marszałka uważała za uzurpatora, jeśli chodzi o zwycięstwo w Bitwie Warszawskiej.
13 września 1939 r. w przemówieniu radiowym Stanisław Ostrowski stwierdził: „Zostaję z wami na dolę i niedolę”. Jakże przypomina to postawę prezydenta Warszawy Stefana Starzyńskiego i jego legendarne dziś słowa wypowiedziane 10 dni później (23 września 1939 r.) w komunikacie radiowym do mieszkańców ukochanej przez siebie stolicy: „I choć tam, gdzie miały być wspaniałe sierocińce – gruzy leżą, choć tam, gdzie miały być parki – dziś są barykady gęsto trupami pokryte, choć płoną nasze biblioteki, choć palą się szpitale – nie za lat pięćdziesiąt, nie za sto, lecz dziś Warszawa broniąca honoru Polski jest u szczytu swej wielkości i chwały”.
Prześladowany przez NKWD
22 lub 23 września – wbrew warunkom kapitulacji – Stanisław Ostrowski został aresztowany przez NKWD w swoim gabinecie. Więziony i przesłuchiwany (ok. 80 razy) na Łubiance i Butyrkach (wszyscy trzej wiceprezydenci Lwowa zostali ofiarami zbrodni katyńskiej), a po skazaniu na osiem lat „jako społecznie niebezpieczny element” trafił do łagrów wschodniej Syberii.
Wolność odzyskał w wyniku układu Sikorski – Majski i jako oficer 2 Korpusu PSZ gen. Władysława Andersa brał udział w kampanii włoskiej. Pozostając na emigracji w Wielkiej Brytanii, pracował jako lekarz i działacz polonijny (m.in. dożywotni prezes honorowy Koła Lwowian w Londynie).
Stanisław Ostrowski był prezydentem Rzeczypospolitej na uchodźstwie w latach 1972–1979. Zmarł w Londynie 22 listopada 1982 r. – w rocznicę oswobodzenia Lwowa przez Polaków w 1918 r.
