Nowy TS: "Quo vadis szkoło?" Proksa: Ważne, by nauczyciele we wrześniu nie dali się rozgrywać ZNP

Szkoła to nie tylko zdobywanie wiedzy – także nauka funkcjonowania w grupie, w społeczeństwie. To pierwsza konfrontacja z opiniami kolegów na temat wyglądu rówieśników. Jak cię widzą, tak cię piszą – głosi przysłowie, i dzieciaki zaczynają bardzo wcześnie to zauważać oraz stosować w praktyce. W wielu renomowanych szkołach III RP przywrócono obowiązek noszenia indywidualnie zaprojektowanych uniformów, które mali i więksi noszą z dumą, jako że przynależność do elitarnej placówki to rodzaj nobilitacji, co dociera nawet do małolatów.

– Dla NSZZ „Solidarność” pamięć o Żołnierzach Wyklętych ma znaczenie szczególne. Nasz Związek wyrósł z tego samego pragnienia wolności, które prowadziło wcześniejsze pokolenia Polaków. Wierzymy, że dzieje naszej Ojczyzny są sztafetą pokoleń, w której kolejne generacje przejmują odpowiedzialność za Polskę od swoich poprzedników. Żołnierze Niezłomni nie doczekali wolnej Ojczyzny, ale pozostawili po sobie moralne dziedzictwo odwagi, bezkompromisowości i wierności prawdzie. To właśnie z tego dziedzictwa wyrosła Solidarność, która od momentu powstania upominała się nie tylko o prawa ludzi pracy, ale również o wolność, godność człowieka i suwerenność Polski – pisze w słowie otwierającym najnowsze wydanie specjalne „Tygodnika Solidarność” przewodniczący NSZZ „Solidarność” Piotra Duda.

Co dzieje się z polską szkołą? Nauczycieli brakuje, obowiązków przybywa, a sama szkoła coraz częściej staje się areną ideologicznych i politycznych sporów. W najnowszym numerze „Tygodnika Solidarność” przyglądamy się temu, jak zmienia się edukacja i kto zapłaci cenę tych zmian.

W ocenie Krajowego Sekretariatu Nauki i Oświaty NSZZ „Solidarność” ustawa dotycząca wdrożenia w całym kraju jednolitego dziennika elektronicznego musi zostać doprecyzowana. Związkowcy podkreślają, że kosztów zmian nie można przerzucać na nauczycieli. 17 sierpnia przedstawiciele Sekretariatu zaapelowali do prezydenta Karola Nawrockiego o niepodpisywanie tej ustawy i odesłanie jej z powrotem do prac sejmowych.

To, co dzieje się dziś w Krakowie, może się okazać czymś więcej niż zwykłą wymianą prezydenta. Może być momentem, w którym pękła pewna polityczna umowa. Umowa, według której mieszkańcy mają być tylko dodatkiem do swojego miasta, a ono samo – produktem do sprzedania turystom i deweloperom. Jej sedno nie dotyczy przecież tylko tego, kto i jak zarządza miastem. Dotyczy także tego, czym Kraków właściwie ma być.