Amerykański prezydent nigdy nie krył swojej sympatii do Borisa Johnsona, ex-mera Londynu i szefa brytyjskiej dyplomacji, który sięgnął po ster angielskiej władzy. Poza osobistą przyjaźnią, obu politycznych liderów łączą już teraz wspólne kłopoty w Zatoce Perskiej. Oddziały Korpusu Islamskiej Gwardii Rewolucyjnej zajęły brytyjski tankowiec Stena Impero. W tej sprawie komunikat wydała polska dyplomacja wzywając Teheran do poszanowania prawa międzynarodowego i wypuszczenia załogi. Być może Polska dołączy także do wykluwającej się międzynarodowej misji morskiej chroniącej jednostki przez strategiczną bramę jaką jest Cieśnina Ormuz – „przejście” Morza Arabskiego między Zatoką Perską a Zatoką Omańską. Jak dotąd zareagował oczywiście sam Londyn wysyłając królewską flotę – fregata HMS Monrose już wpłynęła na wody Cieśniny. Warto przypomnieć, że załoga Monrose-a uniemożliwiła Persom wcześniejszy abordaż na inną brytyjską jednostkę. „Zapasy” Londynu i Teheranu w Cieśninie Ormuz wpisują się we wcześniej opisywany przeze mnie kryzys na tych wodach, w którym główną rolę odgrywa Iran.

Donald Trump po zestrzeleniu przez Irańczyków drona U.S Army miał szykować a później odwołać atak odwetowy, konflikt wraca. Dzisiaj wykuwa się braterstwo broni między Londynem a Waszyngtonem w podgrzewanej „zimnej” wojnie z Iranem. Duumwirat amerykańsko-anglosaski z Trumpem i Johnsonem na czele pozwala na spekulacje, w której Londyn i Waszyngton nie będą wiecznie stały z karabinem u nogi. Irańska teokracja, nie tylko w tym wypadku, igra z losem. Z drugiej strony Trump otwarcie mówi o swoim podejściu do wojen na Bliskich Wschodzie, co rusz pobrzmiewa jego sceptycyzm do angażowania się przez Amerykanów w konfliktach tego regionu świata. Przykładem jest wojna w Afganistanie, do której Trump odniósł się na spotkaniu z pakistańskim premierem Imranem Khanem. „Gdybyśmy chcieli toczyć wojnę w Afganistanie i wygrać ją, mógłbym tę wojnę wygrać w tydzień. Ja po prostu nie chcę zabić 10 milionów ludzi” – powiedział Trump. Słowa wywołały polityczną burzę w Kabulu. Trump dodał także, że mógłby w 10 dni przeprowadzić zmasowaną ofensywę ale ze względu na ilość ofiar nie chce tego robić a rolę USA w konflikcie widzi co najwyżej w formie „policji” a nie strony. Dużo wcześniej ogłosił, że chce wycofywać wojska spod Hindukuszu a Waszyngton wznowił rozmowy pokojowe z talibami. Nad Potomakiem skończyło się tolerowanie polityki Islamabadu, którą amerykański prezydent nazwał „dwulicową” i „kłamliwą” wstrzymując jednocześnie transzę pomocy finansowej dla Pakistanu. Amerykańska polityka nie może, jednak koncentrować się na Bliskim Wschodzie. Dzisiaj Trump walczy o reelekcję a na listę spełnionych wyborczych obietnic może wpisać załatwienie środków finansowych na budowę muru na granicy z Meksykiem. Sąd Najwyższy ostatecznie zezwolił mu na użycie środków z Pentagonu do postawienia muru. Blokowały to niższe instancje.

Gorąco zrobiło się także na linii Paryż – Waszyngton, więc wielce prawdopodobne jest to, że także Londyn zdystansuje się od polityki Macrona. Francuski polityk ma na pieńku z Trumpem – Amerykanin nazwał jego ostatni podatek od korporacji „głupotą Macrona”. Kryzys w relacjach zaczął się gdy francuski prezydent zasugerował, że „budowa prawdziwej europejskiej armii [ma być] w celu ochrony przed USA, Chinami i Rosją”. Emannuelowi Macronowi do dziś nie udało się polepszyć relacji z Amerykanami. O duecie Trump – Johnson na pewno będzie głośno. Wszystko wskazuje na to, że brytyjsko-amerykańskie relacje dawno nie były tak intensywne jak będą za kadencji obu przywódców. 

Michał Bruszewski