Gadowski: „Tatuaże są niczym znamię bestii”

„Tatuowanie się było kiedyś oznaką istnienia w plemiennych kulturach. W miarę rozwoju cywilizacji tatuaże schodziły jednak na społeczny margines. Czyżby zatem dzisiejsza formacja społeczna się uwsteczniała?” – zastanawia się na łamach tygodnika „Niedziela” znany dziennikarz śledczy i publicysta Witold Gadowski.
 Gadowski: „Tatuaże są niczym znamię bestii”
/ screen YT - GadowskiTV

„Kiedyś tatuaże wskazywały na kompromitującą przeszłość”

Jako chłopiec usiłowałem wydrapać sobie na ramieniu i zabarwić atramentem kotwicę. Wydawało mi się, że to takie męskie i pełne przygody. Skończyło się porządnym laniem i wycieraniem niewczesnego rysunku ze skóry pumeksem. (…) Wtedy panowała zgodna opinia: tatuaże wskazują na kompromitującą przeszłość, i raczej nikt ich publicznie nie odsłaniał

– pisze Witold Gadowski. Publicysta opisuje swoją podróż do stolicy Danii, Kopenhagi, gdzie zwrócił uwagę na to, że tysiące młodych ludzi jest tam ozdobionych tatuażami. Wówczas pomyślał, że może duńska młodzieżzapadła na jakąś mentalną chorobę, która przejawia się w masowym szpeceniu ciała”, a „Polsce na pewno to nie grozi, u nas są zupełnie inne standardy”.

Minęło kilka lat i przyglądam się polskiej ulicy. Tatuaż idzie tu za tatuażem; dłonie, ręce, ramiona, uda, łydki, ba… szyje, a nawet twarze poznaczone są rozmaitymi symbolami i wizerunkami. Przyznam, że jestem już tak zacofany, iż za każdym razem zastanawiam się nad tym, co też każe tym młodym (czasem też starszym) ludziom tak się oszpecać, naznaczać

– zastanawia się publicysta. 

„Gdyby człowiek miał tak wyglądać, to przecież Pan Bóg…”

Witold Gadowski podkreśla także, iż „gdyby człowiek miał tak wyglądać, to przecież Pan Bóg tworzyłby nas już od nowości tak porysowanymi”.

Tatuowanie się było kiedyś oznaką istnienia w plemiennych kulturach. W miarę rozwoju cywilizacji tatuaże schodziły jednak na społeczny margines. Czyżby zatem dzisiejsza formacja społeczna się uwsteczniała?

– pyta Gadowski. W jego ocenie „tatuaże są niczym znamię bestii”.

Znaczymy się tak, jak nas nasz Ojciec nie poznaczył. Po co? Aby wykazać, do kogo przynależymy, komu oddajemy hołd! Kiedy twoje dziecko tatuuje sobie na ciele pierwszy obrazek, usiądź i porozmawiaj z nim, rozeznaj, czego mu brak, co wyparło jego wrodzone wartości! Uważacie, że to głos kogoś nawiedzonego, kogoś, kto nie zgodził się na nowoczesny obraz stworzenia? Tak? No, to wyjdźcie na słoneczną ulicę i zapytajcie mijających was wytatuowanych ludzi, co oznaczają te napisy i obrazy na ich ciałach… Już wiecie? To przeczytajcie ten tekst jeszcze raz

– podsumował Witold Gadowski.


Oceń artykuł
Wczytuję ocenę...
Powinniśmy przyjąć imigrantów Łukaszenki?
Udostępnij:

 

POLECANE
Koronawirus
Vademecum Pracownika
Emerytury
Stażowe