Róża Thun startuje do Parlamentu Europejskiego jako „jedynka” z list Trzeciej Drogi. Postrzegana jest jako mocno prounijny polityk. W rozmowie z Polskim Radiem zaznaczyła, że wokół tematu paktu migracyjnego narosło mnóstwo nieporozumień, chociażby dotyczących zmuszania państw, by przyjmowały pod presją migrantów. Polityk w swoich rozważaniach nie uwzględniła jednak podstawowej kwestii, jaka wiąże się z mechanizmem tzw. dobrowolnej solidarności. Chodzi o kary finansowe, jakie kraje członkowskie będą musiały płacić za każdego nieprzyjętego przybysza. W ocenie Thun pakt migracyjny jest korzystny dla naszego kraju.

Thun: Opowiada się wiele bzdur

Przedstawicielka Polski 2050 podkreśliła, że pakt migracyjny służy przede wszystkim lepszemu kontrolowaniu granic i osób, które je przekraczają. 

Jego założeniem jest to, by osoby, które przybywają do naszych granic, były lepiej kontrolowane; by wspólnie zwalczać przemytników ludzi; by podczas kontroli lepiej i szybciej decydować, kto może zostać na naszym kontynencie, a kogo należy odesłać z powrotem; by wiedzieć, co zrobić z dziećmi, które przyjeżdżają do Europy – niektóre z rodzinami, a niektóre same

– mówiła europoseł Polski 2050.

Opowiada się wiele bzdur, że nas zmuszą, by kogoś przyjmować, itd. Gdy do Polski napłynęło wielu obywateli z Ukrainy, to przecież bardzo nam zależało, by kraje zachodnie przyjęły część tych ludzi. Zresztą otworzyły dla nich granice; wielu z nich „popłynęło” dalej na Zachód

– dodała.

Pakt migracyjny – kontekst

Parlament Europejski 10 kwietnia 2024 roku zatwierdził pakt migracyjny. Rozporządzenie wprowadzające mechanizm tzw. dobrowolnej solidarności zaakceptowano głosami 301 deputowanych, 272 było przeciw, 46 wstrzymało się od głosu.

Łącznie izba głosowała nad dziesięcioma tekstami legislacyjnymi wchodzącymi w skład paktu. Wszystkie zostały przyjęte. Głosowanie próbowali zakłócić obecni na sali obrad w Brukseli aktywiści sprzeciwiający się paktowi.

Reforma została zaproponowana przez KE w 2016 r., ale ze względu na postulowaną przymusową relokację była blokowana przez część krajów członkowskich. PE głosował nad nową wersją uzgodnioną wstępnie z Radą Unii w grudniu 2023 r., a zaprezentowaną przez KE w 2021 r. Zakłada ona dwa mechanizmy wspierania krajów będących pod presją migracyjną. Uruchomienie mechanizmu tzw. dobrowolnej solidarności – zapisane w rozporządzeniu ws. zarządzania migracją i azylem – będzie oznaczać rozlokowanie co roku co najmniej 30 tys. osób. Kraje członkowskie będą mogły alternatywnie zapłacić 20 tys. euro za każdą nieprzyjętą osobę lub wziąć udział w operacjach na granicach zewnętrznych Unii.

Przymusowego przyjmowania osób nie zakłada także mechanizm tzw. wzmocnionej solidarności – uruchamiany w sytuacjach nagłych, w których liczba osób przekraczających granice Unii jest tak duża, że zagraża wydolności systemu. Także tu kraje mają zachować możliwość wyboru ścieżki pomocy. Rozporządzenie ws. reagowania na sytuacje kryzysowe zostało przyjęte głosami 322 posłów, 266 było przeciw, wstrzymało się 31.

ZOBACZ RÓWNIEŻ: Beata Szydło: W Dzień Flagi warto o tym pamiętać

ZOBACZ RÓWNIEŻ: Departament Stanu: Rosja użyła broni chemicznej na Ukrainie