Michał Ossowski, red. naczelny "TS": Kwiecień ’43. Pamiętamy!
W wyniku Wielkiej Akcji Wysiedleńczej trwającej od 22 lipca 1942 r. Niemcy wysłali do obozu zagłady w Treblince ok. 300 tys. Żydów. Kiedy 19 kwietnia 1943 r., w wigilię święta Pesach 2 tys. niemieckich żołnierzy wspomaganych przez ciężki sprzęt bojowy wkroczyło do getta, pozostawało tam już tylko ok. 60 tys. Żydów, głównie w sile wieku, zdolnych do pracy ku chwale niemieckiego przemysłu. Rozpoczęło się powstanie w warszawskim getcie.
/ fot. Marcin Żegliński, Tygodnik Solidarność
Była to misja straceńcza, bez nadziei na zwycięstwo. Kilkuset bojowców, których motywacją była chęć odwetu i zadanie wrogowi jak największych strat. Właśnie obchodzimy 75. rocznicę tych tragicznych wydarzeń.
W najnowszym wydaniu „Tygodnika” piszemy o „Polskim powstaniu w żydowskim getcie”. Wspominamy Żydowski Związek Wojskowy, skazany na niemal całkowite zapomnienie przez komunistyczną propagandę, i dwie flagi: polską – biało-czerwoną, oraz żydowską – biało-niebieską, wywieszone na Muranowie w dniu wybuchu powstania. To ważne, zwłaszcza w kontekście nie najlepszych ostatnio stosunków polsko-izraelskich. Kiedy, jak nie w takim momencie, możemy lepiej podkreślić wspólny nierzadko los obu narodów. Kiedy, jak nie teraz, możemy apelować, aby to, co nas różni, nie przesłoniło setek lat wspólnej historii, widocznej nawet w tak tragicznym wydarzeniu jak powstanie w warszawskim getcie. Kiedy możemy pokazać braterstwo krwi i heroizm powstańców z kwietnia 1943 r.
Michał Ossowski
Artykuł pochodzi z najnowszego numeru "TS" (16/2018) do kupienia w wersji cyfrowej tutaj.
W najnowszym wydaniu „Tygodnika” piszemy o „Polskim powstaniu w żydowskim getcie”. Wspominamy Żydowski Związek Wojskowy, skazany na niemal całkowite zapomnienie przez komunistyczną propagandę, i dwie flagi: polską – biało-czerwoną, oraz żydowską – biało-niebieską, wywieszone na Muranowie w dniu wybuchu powstania. To ważne, zwłaszcza w kontekście nie najlepszych ostatnio stosunków polsko-izraelskich. Kiedy, jak nie w takim momencie, możemy lepiej podkreślić wspólny nierzadko los obu narodów. Kiedy, jak nie teraz, możemy apelować, aby to, co nas różni, nie przesłoniło setek lat wspólnej historii, widocznej nawet w tak tragicznym wydarzeniu jak powstanie w warszawskim getcie. Kiedy możemy pokazać braterstwo krwi i heroizm powstańców z kwietnia 1943 r.
Michał Ossowski
Artykuł pochodzi z najnowszego numeru "TS" (16/2018) do kupienia w wersji cyfrowej tutaj.
