Dziękujemy. Nie zapomnimy
Polska kultura ostatnio poniosła dwie wielkie straty. Chodzi o Jarosława Marka Rymkiewicza i Jacka Trznadla. Pierwszy powszechnie znany, drugi znany mniej – a szkoda. Znałem go osobiście, tak jak jego brata Wojciecha, profesora prawa z Wrocławia, a także ich ojca Edwarda – ostatniego starostę powiatu Zawiercie w II RP. Znawca Norwida i Leśmiana zasłynął jednak z wydanej poza cenzurą „Hańby domowej” – zbioru wywiadów z pisarzami, którzy kolaborowali z komuną w najgorszym jej okresie – stalinizmie. Wykładał na Sorbonie. Był autorem tomu szkiców poświęconych Katyniowi. Instytut Piłsudskiego w Nowym Jorku przyznał mu Nagrodę im. Jerzego Łojka za „walkę z fałszem i zdradą w życiu narodowym”. Po Smoleńsku napisał list otwarty do Tuska, domagając się powołania międzynarodowej komisji do zbadania tej narodowej tragedii, a później wydał o niej książkę.
J.M. Rymkiewicz – romantyk i klasyk, poeta, autor znakomitych esejów i wierszy, w których piętnował zdradę narodową przewijającą się w różnych okresach dziejów Polski.
Pierwszy był tłumaczem literatury francuskiej, drugi angloamerykańskiej i hiszpańskiej. Byli Polakami kochającymi swój kraj i naszą tradycję. Numery telefonów do obu zachowam w swojej komórce tak samo, jak tych, którzy zginęli pod Smoleńskiem.
*tekst ukazał się w „Gazecie Polskiej Codziennie” (9.02.2022)
![[Heweliusz] Kino katastroficzne jako opowieść o państwie](https://www.tysol.pl/imgcache/60x42/c/uploads/news/152973/17692745800d1ee3fed0b5dd6763547c.jpg){kind=small}
