Nie żyje Mieczysław Buczkowski, ps. Buk, wybitny lekarz i powstaniec warszawski
Nie żyje Mieczysław Buczkowski, ps. Buk
Z głębokim żalem przekazujemy informację o odejściu na wieczną wartę Mieczysława Buczkowskiego ps. "Buk". Uczestnik powstania warszawskiego zmarł w wieku 102 lat
– poinformował BohaterON, instytucja zajmująca się edukacją historyczną i niesieniem pomocy Powstańcom Warszawskim.
- Zmiany personalne w krytycznym momencie właściciela TVN Warner Bros. Discovery
- "Jesteśmy głęboko zasmuceni". Pałac Buckingham pogrążony w żałobie
Mieczysław Buczkowski, ps. Buk
Mieczysław Antoni Buczkowski w chwili wybuchu Powstania Warszawskiego miał 21 lat. Był żołnierzem II Obwodu "Żywiciel" Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej. Przed powstaniem studiował medycynę na tajnych kompletach.
Wybuch powstania zastał go na Żoliborzu podczas dyżuru w szpitalu przy klasztorze ss. Zmartwychwstanek przy ul. Krasińskiego, gdzie pełnił funkcję młodszego lekarza
– czytamy w mediach społecznościowych BohaterON.
24 sierpnia 1944 r. podczas ostrzału rakietowego szpitala przy placu Wilsona został ranny w głowę. Podmuch pocisku spowodował, że spadł z parteru do piwnicy, był zalany krwią. Na zewnątrz wydostał się o własnych siłach z sanitariuszką ranną w oko. We wrześniu zachorował na czerwonkę, położono go w szpitalu w Forcie Sokolnickiego, gdzie doglądała go matka.
Buczkowski wyszedł z Warszawy z ludnością cywilną, z obozu przejściowego w Pruszkowie wywieziony został jako chory dzięki pomocy polskich pielęgniarek i "lewemu" zaświadczeniu, że jest osobą chorą na gruźlicę.
Po zakończeniu wojny kontynuował studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie 19 grudnia 1947 r. uzyskał dyplom lekarza. Rozpoczął pracę na Oddziale Chorób Wewnętrznych Szpitala Ubezpieczalni Społecznej w Zabrzu pod kierunkiem prof. Witolda Zahorskiego. W roku 1949 powołany został do służby wojskowej. W czasie pobytu w wojsku ukończył specjalizację z chorób wewnętrznych oraz organizacji służby zdrowia. W tym czasie pracował między innymi jako wykładowca na Akademii Medycznej w Łodzi.
W 1957 po wyjściu z wojska rozpoczął ponownie pracę pod kierunkiem prof. Witolda Zahorskiego w Klinice Chorób Wewnętrznych Śląskiej Akademii Medycznej w Zabrzu, gdzie w roku 1963 obronił pracę doktorską i na stanowisku adiunkta pracował do chwili objęcia ordynatury Oddziału Chorób Wewnętrznych Szpitala Miejskiego nr 1 w Gliwicach w roku 1969. Równolegle z pracą w klinice pracował na stanowisku pomocniczego pracownika nauki w Instytucie Medycyny Pracy w Zabrzu a następnie w latach 1967–1968 pełnił obowiązki dyrektora ds. lecznictwa Wojewódzkiej Poradni Wielospecjalistycznej.
Pełnił również obowiązki dyrektora Naczelnego Szpitala Miejskiego nr 1 w Gliwicach, a następnie funkcję dyrektora ZOZ w Gliwicach. Obowiązki ordynatora oddziału pełnił do czerwca 1991 r.
W 2022 r. z okazji 78. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego został uhonorowany przez prezydenta RP Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
