Aby zrozumieć rolę Niemiec, trzeba zacząć od podstawowego pytania. Jakim systemem politycznym jest Unia Europejska? Twierdzę, że jest to połączenie oligarchii i tyranii większości 

– mocno rozpoczął swoje wystąpienie prof. Legutko. Już po tych słowach na sali Parlamentu Europejskiego zapanowało poruszenie.

„Wielcy gracze robią, co chcą”

Parlament funkcjonuje oczywiście jako tyrania większości, a Komisja [Europejska – red.] jako instytucja typowo oligarchiczna, niewybieralna, z ograniczoną legitymacją demokratyczną i niekwestionowaną żądzą władzy

– podkreślił prof. Legutko, ponownie wywołując niezadowolenie w parlamencie.

O ile dobrze zrozumiałem panie kanclerzu, chce pan, aby to ciało [KE – red.] miało jeszcze większą władzę. Ale filarami europejskiej oligarchii są wielcy gracze wśród państw członkowskich, a największym są oczywiście Niemcy. Wielcy gracze robią co chcą, nigdy nie zawracają sobie głowy konsultowaniem się z kimkolwiek i nazywają to przywództwem. A ponieważ system głosowania w Radzie zabezpiecza ich interesy, istnieje niewielka szansa, że zostaną przegłosowani

– wskazał polityk. Dodał, że „spośród wielu grzechów, jakie popełniły niemieckie rządy, wymieni dwa”. 

Kryzys migracyjny, kiedy to Niemcy samodzielnie otworzyły granice Unii, oraz ostatnio energetyczny i bezpieczeństwa, który wynika z długiej i mrocznej tradycji romansów politycznych z Rosją

– zaznaczył prof. Legutko i ironizował, że „dziś niemieccy politycy biją się w piersi i obiecują, że w przyszłości będą grzecznymi chłopcami”. Zwrócił uwagę jednak, że „problem z dużymi graczami polega na tym, że mogą obiecać wszystko, a pokuta jest dla nich równie łatwa, jak nieistotna”. 

„Nie mogłem uwierzyć własnym uszom”

Gdy usłyszałem, że najlepszą opcją byłaby stopniowa ewolucja systemu weta i ewolucja weta w polityce zagranicznej, po prostu nie mogłem uwierzyć własnym uszom

– wskazał prof. Legutko i podkreslił, że „polityka rosyjska była najbardziej spektakularną katastrofą unijnych wielkich graczy, a ci, którzy są za nią najbardziej odpowiedzialni, chcą mieć większą władzę w polityce zagranicznej”. 

Logika, która za tym stoi, zdumiewa umysł: „im więcej schrzanimy, tym więcej władzy chcemy”. Logika powinna być odwrotna: "ponieważ tak bardzo schrzaniliście, powinniście być trzymani w ryzach tak długo, jak to możliwe"

– powiedział europoseł. 

„Kanclerzu Scholz, nie łudzę się…”

Na zakończenie swojego wystąpienia profesor zwrócił się do kanclerza Niemiec Olafa Scholza.

Kanclerzu Scholz, nie łudzę się, że Niemcy poprawią swoje postępowanie. Jesteście za duzi, zbyt pyszni (…) ostatnio przeczytałem pańskie oświadczenie i coś podobnego usłyszałem dzisiaj, o wzięciu przez Niemcy odpowiedzialności za Unię Europejską. Gdyby pan raczył zaspokoić moją intelektualną ciekawość, gdzie w traktatach można przeczytać, o niemieckiej odpowiedzialności za Unię Europejską?

– zapytał Scholza prof. Legutko. Dodał, że „jedyną właściwą rzeczą dla niemieckich rządów byłoby zajęcie tylnych ławek i zgodnie z wymogami higieny politycznej, pozwolić, aby inni prowadzili przedstawienie”. 

Próbowaliście, zawiedliście, powinniście się wycofać. Chyba że, panie kanclerzu, pan lub pana koledzy z europejskiej oligarchii uważacie, że niemieccy przywódcy są wieczni jak diamenty

– podsumował prof. Ryszard Legutko.

Debata nad zmianami traktatów unijnych

Od tygodni w Brukseli trwa debata nad zmianami traktatów unijnych. W październiku w czasie posiedzenia Komisji Spraw Konstytucyjnych (AFCO) Parlamentu Europejskiego przyjęto raport zawierający propozycje zmian w dokumentach założycielskich UE. Treść dokumentu, uzgodniona przez 5 frakcji w PE: EPL, S&D, Renew, Zielonych i Lewicę, zawiera propozycję 267 zmian w Traktatach (TUE i TFUE).

Wśród najważniejszych propozycji znalazły się: eliminacja prawa weta w głosowaniach w Radzie UE w 65 obszarach, euro jako obowiązkowa waluta dla krajów członkowskich, zmiana struktury Komisji Europejskiej oraz masowy transfer kompetencji z poziomu państw członkowskich na poziom UE, m.in. poprzez utworzenie 2 nowych kompetencji wyłącznych UE (art. 3 TFUE) oraz znaczne rozszerzenie kompetencji dzielonych (art.4), które obejmowałyby 8 nowych obszarów polityki, m.in. polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, ochrony granic, leśnictwa, zdrowia publicznego, obrony cywilnej, przemysłu i edukacji.

O roli Niemiec w UE oraz oligarchicznym systemie unijnej władzy

> mówi prof. Ryszard LEGUTKO, współprzewodniczący @ecrgroup

⬇️pic.twitter.com/LHSqDG39mn

— Jacek Saryusz-Wolski (@JSaryuszWolski) November 6, 2023