Uroczystość wręczenia nagród, zorganizowana przez Fundacją im. Jacka Maziarskiego, odbyła się 11 grudnia 2024 r. w siedzibie Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich w Warszawie. Prezes SDP dr Jolanta Hajdasz podkreśliła, że Jacek Maziarski był wybitnym dziennikarzem, a jego nazwisko powinien znać każdy, kto zajmuje się tym zawodem w Polsce.

Prawda po obu stronach mikrofonu

Sylwetki laureatów przedstawił prof. Jan Żaryn, przewodniczący kapituły nagrody. Anna Michalska, była rzecznik prasowa Straży Granicznej (straciła to stanowisko po zmianach w Polsce w następstwie wyborów parlamentarnych w październiku 2023 r.), to pierwsza osoba pracująca „po drugiej stronie mikrofonu”, która otrzymała Nagrodę im. Jacka Maziarskiego. Była głosem i twarzą Straży Granicznej w latach 2021–2024, a więc w okresie największego natężenia kryzysu migracyjnego i ataków hybrydowych na wschodnią granicę Polski. Jak podkreślił prof. Jan Żaryn, „wykazała się odwagą w czasie ataków na prawdę i suwerenność państwa”. Niestety kapitan Anna Michalska nie mogła osobiście odebrać nagrody.

Drugim laureatem Nagrody im. Jacka Maziarskiego został konserwatywny dziennikarz i publicysta Dominik Zdort. To wieloletni redaktor m.in. „Życia Warszawy”, „Rzeczpospolitej” i „Nowego Państwa”, twórca ambitnych projektów medialnych z pogłębioną publicystyką o tematyce społeczno-politycznej, historycznej i kulturowej – „Plusa Minusa” (ukazującego się do dziś weekendowego dodatku do „Rzeczpospolitej”) oraz internetowego „Tygodnika TVP”. Projekt został zamknięty przez nowe władze TVP po siłowym przejęciu telewizji w grudniu 2023 roku, a cała zawartość archiwalna została usunięta z internetu. Jak podkreślił w laudacji prof. Żaryn, Dominik Zdort to dziennikarz, w latach 80. działacz Niezależnego Zrzeszenia Studentów, przedstawiciel ludzi mediów, którzy do swojej pracy podchodzą z etosem dziennikarza. Należy do grupy ludzi, którzy od młodości wiedzieli, kim chcą w życiu być, a doświadczenie dziennikarskie zaczął zdobywać już w wieku 17 lat. – Swoje życiowe powołanie wypełnia w sposób wybitny. Niestety, współczesne państwo polskie po 2023 roku nie znalazło przestrzeni, aby z tej pracy skorzystać, zniszczyło człowieka – powiedział historyk.

Dominik Zdort przyznał, że już od czwartej klasy szkoły podstawowej wiedział, że chce być dziennikarzem. – Przez lata mojej pracy dziennikarstwo przeżyło prawdziwą rewolucję, od dosłownie „czasu ołowiu” przez komputeryzację po dziennikarstwo internetowe. Niestety, zapotrzebowanie społeczne na rzetelne dziennikarstwo jest coraz mniejsze – stwierdził laureat.

Człowiek „Tysola”

Jacek Maziarski (1937–2009) był dziennikarzem i działaczem opozycyjnym, od 1980 roku członkiem NSZZ „Solidarność”. W stanie wojennym nie przeszedł tzw. weryfikacji dziennikarzy i został zwolniony z pracy. Zamieścił wówczas słynne ogłoszenie w „Życiu Warszawy”: „Szukam uczciwej pracy”. Prowadził antykwariat, a jednocześnie kontynuował działalność opozycyjną i redagował prasę podziemną, m.in. „Przegląd Wiadomości Agencyjnych”. 

W latach 1990–1991 był zastępcą redaktora naczelnego „Tygodnika Solidarność”. Później pracował w Kancelarii Prezydenta RP, a w latach 1991–1993 był posłem na Sejm RP wybranym z listy Porozumienia Centrum. Po krótkiej przygodzie z polityką wrócił do dziennikarstwa, pracował m.in. w Polskim Radiu i Telewizji Polskiej jako szef „Wiadomości”. 

Laureatami Nagrody im. Jacka Maziarskiego w latach ubiegłych zostali m.in. historycy Paweł Zyzak i prof. Sławomir Cenckiewicz, reżyser i organizator Festiwalu Niepokorni, Niezłomni, Wyklęci Arkadiusz Gołębiewski, dziennikarze i publicyści Krzysztof Skowroński, Jacek i Michał Karnowscy, Ewa Stankiewicz, Tadeusz Płużański i Piotr Legutko.